Szczurza norka

Ku pamięci - skala wszechświata

2012-02-12T10:10:00.001+01:00

http://images.4channel.org/f/src/589217_scale_of_universe_enhanced.swf

Pratchett oczywiście

2012-02-07T11:48:00.002+01:00

"IQ of a mob is the IQ of its most stupid member divided by the number of mobsters" - Maskerade
"The smug mask of virtue triumphant could be almost as horrible as the face of wickedness revealed." - Carpe Jugulum

Nie da się ukryć

2012-01-20T11:45:00.002+01:00

Jestem wybredna. I bardzo opornie, z wielkim bólem godzę się na kompromisy.
Skutki są, jakie są.

Trzynastka

2012-01-19T13:49:00.003+01:00

to szczęśliwe wydarzenie.
Wszystko wskazuje, że w tym roku wakacji też nie będzie, więc z jednej strony, należałoby przyoszczędzić (zwłaszcza, że wizja przeprowadzki, pokoju dla Mysza - kiedyś będzie potrzebował swojego miejsca, uzdatniania zastanego itd. itp.), z drugiej jednak miło byłoby poczuć, że i nacieszyć się.
Więc rozważam, co z mojej listy zachcianek na czas, kiedy będą fundusze, by tu wybrać. Listę mam w domu, to nie przepiszę. Są na niej kulki Lelo, literatura głównie obcojęzyczna, jedwabna włóczka (jedwab to burżujskie włókno, zdecydowanie), gra Dixit i fikuśny gorsecik. Lista optymistycznie kończy się Kindlem, którego jeszcze nie wiem, czy na pewno chcę, ale pomarzyć zawsze można.
Aktualnie o fundusze biją się włóczka i gra.
Włóczka na to (oczywiście w tym samym, jak nie większym, stopniu chodzi o fun przy dzierganiu, co o efekt):

Gra głównie na spotkania rodzinne. Zawsze to lepiej pograć w skojarzenia, niż po raz kolejny dyskutować bez sensu.

Czapka baranka Bronka

2011-11-26T19:01:00.001+01:00

Nad ranem

2011-11-26T17:06:00.004+01:00

przyśnił mi się sen. A w nim nagle zorientowałam się, że w tym łóżeczku na wszelki wypadek, gdyby było potrzebne bezpieczne zamknięte miejsce (było ze dwa razy, raz wtedy, kiedy się konkretnie nożem ciachnęłam przy robotach kuchennych), które najpierw było głównie magazynkiem, a teraz jest w nim rozwieszony hamak z inki... no więc w tym łóżeczku, w rogu, za hamakiem jest drugie dziecko - bliźniaczy brat Mysza. Fizycznie niezaniedbany, bo w czystym ubraniu i na zagłodzonego niewyglądający. Złapałam się za głowę, no bo jak to, nie zauważać własnego dziecka jednocześnie je obsługując do tego stopnia, że się jego obecność do świadomości nie przebiła?! Głupio tak jakoś. Wyjęty i przytulony niezgrabnie, bo z niejakim poczuciem winy przecież, przyssał się (o, umiał mimo że przecież wcześniej nigdy i jeszcze w tym wieku - tak się miło zdziwiłam). Sen z gatunku tych, o których po przebudzeniu myślisz, że było w nim coś ważnego.
Więc teraz powinnam się zastanowić, co tak właściwie chcę sobie samej powiedzieć.

Bibliofiglik Ksawerego Świerkowskiego - cytaten

2011-11-24T11:31:00.005+01:00

"I.
Biblioteka (analiza historyczna) [...]
W XIX w. to również:
4) Szafa do przechowywania książek o dostatecznie głębokich półkach, by mieć możność ustawiania książek w dwa i trzy rzędy, jak również ukrycia wśród nich karafki z nalewką i paru kieliszeczków dla przyjaciela bibliofila; [...]
Poprzez wszystkie wieki:
8) Schronisko dla mizantropów, azyl dla niedołęgów.

IV.
Typologia bibliofilów: trzy B, bibliolatra, bibliofag, bibliotaf, biblioklepta (...), bibliofob, bibliognosta, bibliotekoznawca, bibliograf, bibliosof, bibliatryk, bibliopega, bibliopola, biblioman [...]."

(Tajemniczą, ale ograniczoną liczbę egzemplarzy odbito na specjalnym papierze)

Chwilo trwaj

2011-04-01T07:52:00.008+02:00

Wyszłam z klatki i wzięłam oddech. A potem to już tylko delektowałam się spacerem na przystanek i oczekiwaniem na autobus.
Powietrze było niesamowite. Wilgotne, gęste, a przy tym bardzo świeże. W dotyku jak gołębi aksamit. Ciepło, więc lekkie powiewy wiatru sprawiały wrażenie pieszczoty.
Dookoła słychać ćwierkanie, śpiewy i gruchanie ptaków. Ba, nawet coś, co przypominało stukanie dzięcioła.
Nie było ciemno, ale i niezupełnie jasno, gdyby nie to powietrze, można by powiedzieć, że po prostu szaro, ale tak przytłumione kolory wyglądały bardziej niż na miejscu. Gdzieniegdzie pastelowe zielonożółte wierzbowe bazie na tle ciemnobrązowych, prawie czarnych gołych gałęzi i gałązek - miły dla oka element.
Zabrałam ze sobą do pracy głęboki spokój.

2010-12-31T18:49:00.003+01:00

Świąteczna dyskusja z moim bratem nadała ton ostatnim dniom roku. Molowy. Kupię sobie chyba Herberta, mam ochotę na bliższą znajomość z panem Cogito.
Szkoda że w parze z bezkompromisowym charakterem nie dostałam równie grubej skóry.

Bardzo trudny to był rok.

Wczoraj byłoby lepiej :)

2010-12-02T17:42:00.006+01:00

Listopadowo

2010-11-16T21:06:00.002+01:00

Przemykam szybko z auta do autobusu. Autobus stoi pod wiatą na krańcówce. W środku, mimo nowo obowiązującego zakazu, śmierdzi papierosami. Siadam kuląc się, żeby stracić jak najmniej ciepła. Dzisiaj nie wsiada dziewczyna z kubkiem-termosem wypełnionym kawą, nie siada i nie robi makijażu zanim pozwoli sobie na łyk gorącego napoju. Słychać uruchamiany silnik, autobus rusza. Na zewnątrz jest wilgotno w ten nieprzyjemny, potęgujący odczucie zimna sposób. I zbyt szaro.
Jak co dzień głos beznamiętnie zapowiadający kolejne przystanki na moment teleportuje nas na przeciwną stronę miasta. Surrealistyczne. Ciekawe, czy i kiedy to poprawią. Czy kierowcy tej linii po kolejnej rundce nie mają dość?
Plakaty wyborcze bez względu na przynależność polityczną, płeć i kolor skóry kandydatów pozamazywane są czarną farbą. Wczoraj chyba jeszcze nie były. Nie wiem wprawdzie, czy są wśród nich plakty PIS-u, nie zarejestrowałam wcześniej. Czarna farba na nazwiskach kandydatów PO, SLD, niezrzeszonych, na numerach list i pozycji, na symbolach partyjnych. Ostał sie jeden, ewidentnie przeoczony.
Wilgoć za oknem jest taka konkretna, prawie namacalna.
Farba zmienia kolor na czerwony, paradoksalnie mniej widoczny, bardziej wtapiający się w kolorystykę plakatów. Jest jej też coraz mniej. W końcu znika.
Idę wzdłuż ogrodzenia parku. Jeszcze nie tak dawno krzewy i drzewa nie pozwalały za dużo zobaczyć, teraz park jest przejrzysty. Wcześniej wtapiająca się w tło śnieguliczka, wpada w oko i przypomina kawalątka przeszłości, przedszkolnej, wczesnoszkolnej.

Act FAST - ważne!!!

2010-11-09T16:15:00.001+01:00

Żeby nie zginęło

2010-10-02T18:44:00.002+02:00

2010-09-25T07:42:00.005+02:00

Ja nie wiem. Czy nowe miejsce pracy automatycznie musi łączyć się z sinusoidalnym kaszlem nie do wyleczenia? Tym razem z lekkim wyprzedzeniem.
Zaczynam się bać.
Kubek z Paddingtonem czeka w szafce. Skoro Paddington poradził sobie w całkiem obcym mieście po drugiej stronie globu...
Dzisiaj śnił mi się piątek. Godzinne spóźnienie, bo nie przestawiłam budzika, odkryte dopiero na miejscu. Budynek o wyglądzie wypasionego, wyneonowanego, rozległego centrum handlowego.
Czy tylko mnie adres internetowy Tulipana - http://www.chtulipan.pl/ - się kojarzy?
Z drugiej strony cały czas mam poczucie, że to właściwy moment.
"- Musisz się skonsultować...
- Nic nie muszę, mnie tu zaraz nie będzie, żeby się konsultować, ja już tylko przekazuję obowiązki."
Bezcenne.
Nie zrobię zakładek. Dałabym może radę, ale kosztem odpoczynku, którego bardzo potrzebuję.

Chciałabym zebrać jak najwięcej kartek Atelier Nouvelles Images i Inge Löök. Ale, zdałąm sobie sprawę, nie chcę ich po prostu kupić. Nota bene podobają się te kartki wielu ludziom, a kupić je wcale niełatwo. Hmmm.

2010-09-04T19:55:00.002+02:00

Dziś dzień wybierania ujęć do dalszej obróbki - rezultat niedzielnej sesji zdjęciowej. Fajny zestaw będzie. Trochę kompromisowy, ale fajny. Gdybym była bardziej fotogeniczna, byłoby pewnie trudniej.
I dzień wybierania albumu do kompletu.
Oraz potwornego barłożenia.
Kiedyż, ach kiedyż znajdę czas i siły na poszukiwania zaginionej bez wieści książeczki zdrowia? A wypadałoby w końcu zaszczepić na odręświnkęróżyczkę (wrrr).

2010-08-27T22:12:00.007+02:00

Pełna entuzjazmu cieszyłam się jak głupia, że mogę się podzielić z forum chustowym czymś fajnym. Zgaszona jednym zdaniem, popłakałam się. Właściwie dalej chce mi się płakać... I mam jeszcze jeden powód, żeby ograniczyć się do czytania forum.Ostatnio rozwala mnie byle co. Zresztą może zbiorę się, napiszę notkę wyjazdową i dlaczego natychmiast po powrocie zabrałam się z kopyta za dalsze diagnozowanie tarczycy.

To chociaż tutaj niech powisi. Chuściochowa pocztówka autorstwa Gaëlle Boissonnard wydana przez Editions des Correspondances. Do nabycia w niektórych empikach.

Mała wstawka z tyłu kartki:

A bocian z poprzedniej notki już dostarczył swój pakunek...

Zabaweczek ciąg dalszy

2010-08-05T19:35:00.011+02:00

Bocian

W kolejce autko

Torba in statu nascendi
- inspiracja:

- projekt:

- materiały wirtualnie:

- i realnie:

Ciąg dalszy, miejmy nadzieję, nastąpi :)

Making of Coraline, Pensjonat oraz nietoperz

2010-08-04T21:32:00.011+02:00

Mózg zajęty w 2/3 generowaniem zakwasów, bólu pleców i czego tam jeszcze. Niewprawiony. No ale może uda się napisać choć w przybliżeniu to, co chcę.

Ciekawe, kiedy zacznę uciekać z krzykiem na widok zapakowanych kartonowych pudeł. Bo lekki objaw alergii na już dzisiaj zaobserwowałam wychodząc z pracy. Kilka nie naszych kartonów na wózku na korytarzu...

Już wiem, że nie ma sensu walczyć o lepsze biurko, że nie urządzam tego nowego dla siebie. Mam niewiele więcej niż półtora miesiąca na pożegnanie się, w tych warunkach to po mojej myśli. Wędruję tam, gdzie stabilniej i bardziej rozwojowo. I może rzeczywiście przyszedł czas na zmianę, może dobrze, że okoliczności zmuszają. Co nie znaczy, że się nie boję.

Kilka dni temu obejrzeliśmy "Koralinę" - klimatyczna, a zaraz po niej "Making of...". Ciocia Wikipedia twierdzi, że technika, w jakiej nakręcono "Koralinę" to animacja poklatkowa. Do zegarków, katedr i manuskryptów ("Piękna sztuka zegarmistrzostwa") doszła kolejna pozycja. Tworzenie lalek-aktorów, ubrań, scenografii, a później powolne (wielodniowe) kręcenie każdej sceny, do tego dodatkowe efekty. No trzeba być pasjonatem, żeby robić coś takiego.

W autobusie czytam "Pensjonat" Piotra Pazińskiego. Czytam powoli, nie każdego dnia, bo to książka, na którą trzeba mieć nastrój. Po raz kolejny, bardzo, bardzo wyraźnie, niemal namacalnie uderza mnie brak i poczucie straty. (Fantomy).

Na specjalne życzenie nietoperz.

Bocian z tobołkiem nie na życzenie jeszcze nieobfocony.

Trzeba mieć w życiu zabaweczki.

Oraz nabyłam ten słownik, o którym nie wiem, czy go kiedykolwiek użyję. Ten. Oczywiście wiesz, Bo, że to przez Ciebie ;)

Takie tam obrazki

2010-07-24T17:05:00.006+02:00

Kiedyś

2010-07-22T16:41:00.002+02:00

w liceum, a może to jeszcze koniec podstawówki był, koleżanka Ż. z naganą w głosie poinformowała, że niejaka Sharon Stone powiedziała, że nie jest damą, tylko kobietą. A ja oczywiście w pełni się z oceną koleżanki Ż. zgodziłam. Matko, jaki człowiek był głupi! Naczytało się "Godzin pąsowej róży" i innych "Przeminęło z wiatrem"...

Pamiętacie pewną dyskusję o atrakcyjności? Przypomniało mi się, bo.
Obejrzałam trochę zebranych w jednym miejscu zdjęć, a na nich kobiety. Wszystko wskazuje na to, że kryterium wyboru miała być atrakcyjność. I powiem tyle, gdyby osoba kolekcjonująca owe zdjęcia określiła mnie mianem atrakcyjnej, może nie obraziłabym się, ale na pewno byłby to dla mnie antykomplement.

2010-07-06T13:20:00.002+02:00

Dokleję chyba w wolnej chwili zawartość zlikwidowanego blipa (nie sądzicie chyba, że skasowałam go bez skopiowania, hę?). Z tym, że nie wiem, czy będzie mi się chciało bawić w rozbijanie na dni, czy wrzucę miesiącami we właściwe czasowo miejsce.

Wsiąkłam

2010-07-04T13:13:00.001+02:00

Przeglądam i co chwila kwiczę ze wzruszenia:
http://www.skyscrapercity.com/showthread.php?t=800434

Syndrom studenta medycyny?

2010-07-02T22:32:00.003+02:00

Otóż chyba zrobię sobie badanie hormonów tarczycy. Gdyby więcej objawów mi się zgadzało, już bym była po, a tak zastanawiam się, czy warto. To znaczy warto sprawdzić, ale pieniądze... No nie wiem, czy nie wymyślam. Bo z zajściem w ciążę i donoszeniem nie miałam żadnych problemów. Bo nie mam problemów z wagą. Bo.
Z drugiej strony może wieloletni brak energii, zmarzlactwo, łatwość dzikiego wkurwiania się i klimaty depresyjne mają konkretne wytłumaczenie.
Z trzeciej nie wiem, czy wolę mieć (dające się leczyć) problemy z tarczycą, czy nie. I bujać się dalej z niefajnym.
To może ja w poniedziałek dowiem się, ile kosztuje tsh, ft3 i ft4 w laboratorium na rogu.

2010-06-26T08:04:00.005+02:00

Jestem jeszcze bardziej aspołeczna niż zawsze. Na przykład piaskownica, absolutnie niedostępna, jeśli ktoś tam jest. Ktoś dorosły właściwie. Nie mogę się przełamać. Cienko widzę socjalizację Mysza.

Lubię znajdywać w książkach zapomniane tam różności: notatki sprzed lat, stare rewersy, kartkę pocztową z Londynu, kartę biblioteczną wyrobioną w 1982 r., jeszcze starsze zaproszenie na ślub (Co się stało z tą parą? Są nadal razem? Dorastają im dzieci?)

Z początku lat siedemdziesiątych (książka bez choć jednej złożonej tablicy niewliczonej w ciąg stron to nie książka) cofnęłam się do końca sześćdziesiątych. A tam na przykład "Towaroznawstwo artykułów rolnych", a w nim kształty owoców (prekursorzy unijnej krzywizny banana?) i dopuszczalna ilość robaczywych śliwek w przypadku gatunku pierwszego (3%), czy zapleśnienia jabłek (nie pamiętam). Oraz absolutne cudo "Przez okno wystawowe" - podręcznik/poradnik z mnóstwem zdjęć przykładowych wystaw. Klimatyczna do tego stopnia, że rozważam ponowne obejrzenie "Ženy za pultem".

Co prowadzi nas do češtiny. Wczoraj wieczorem obejrzeliśmy na DVD koncert Nohavicy "Doma". Dygresja. "Kometa" ma w sobie magię. Tyle razy ją słyszałam, tyle razy musiała być zagrana, a i tak miałam wilgotne oczy.

Koniec dygresji.

Mimo że właściwie nic nie robiłam w tym kierunku, rozumiałam ze słuchu jakby więcej. Na razie zresztą mój nader skromny zasób słownictwa pochodzi głównie z prób tłumaczenia sobie Jarkowych i Karlowych tekstów. No ok, spółdzielczy sad i dowód osobisty - nie. Chcę ruszyć dalej z nauką. Na razie wrzuciłam do torby kserówki podręcznika i nawet przejrzałam przez chwilę odmianę twardotematowych przymiotników i rzeczowników rodzaju męskiego. O!
Oraz chcę do Czech.

P.S. Właśnie zauważyłam - pełnia dziś. A!A! Czuję się ostrzeżona.

2010-06-22T20:55:00.002+02:00

Rozważam udanie się do psychiatry po pastylki szczęścia. Według skali depresji Becka wyszła mi umiarkowana depresja...

Na czym skończyłam wyliczanie nieszczęść? A, na zmianach w pracy.
No to potem były urodziny z rozbojem w roli głównej - skapitulowałam przy groźbie duszenia popartej przedramieniem przy mojej szyi, straciłam torbę, odnaleźliśmy z niej potem portfel z dokumentami, bez pieniędzy oczywiście. Powoli oswajam miejsce, gdzie to się stało. Momentami pod prysznicem wraca wraz z łzami. Wraz z tymi trzema stówami mój napastnik zabrał mi poczucie bezpieczeństwa. Bywa że boję się bogu ducha winnych przechodniów...
W międzyczasie był zabieg Mysza. Pierwszy termin - odwołany ponoć telefonicznie przez tajemniczą matkę. Podejrzewam, że potrzebne było raczej szybko miejsce dla "swojego pacjenta". Drugi - powaliła nas jelitówka. Do trzech razy sztuka - w maju załatwiliśmy sprawę. Niby wiadomo, że to lekka narkoza i prosty zabieg, ale.
No i ojciec. O ile długi czas tak naprawdę nie było wiadomo, czy to już alkoholizm, czy jeszcze nie, to teraz nie ma już wątpliwości. Nadal zresztą nie wiem tak właściwie, czemu leczenie w szpitalu psychiatrycznym ma (?) miejsce.
Awantura i zniechęcenie forum.
I taki drobiazg jak chusta, która miała być wysłana kurierem we wtorek, potem podobno w środę, a w rzeczywistości w piątek. Doszła w poniedziałek, nie muszę wspominać, że wyczekiwałam od środy? Jak wrócę z pracy, pewnie będzie; na pewno przyjdzie po południu; jutro to już na pewno...

Cytat na czasie:
"But she'd seen the ways the witches lived. [...] But the others were weird, lying crosswise on the world instead of nicely parallel to it like everyone else...[...]
Oh, yes. Finest job in the world? Being a sour old woman with no friends?
They were always looking for weird people like themselves."
Pratchett oczywiście. "Maskerade".

Korzystając z chwilowej zapewne przerwy w dnie prawie absolutnym

2010-03-04T06:41:00.004+01:00

Mam nowego króliczka, coby go gonić. Patchwork się nazywa. Jest plan torby z łatek, wczoraj przybyły materiały i "się" zdekatyzowały. Maszyna do szycia (model z mojego wczesnego dzieciństwa, na takiej samej szyłam ubranka dla Barbie - Barbie dostałam późno... - i ze dwie sukienki dla siebie, krzywulce trochę) jest szansa, że przybędzie, choć nie wiem dokładnie kiedy. To trochę błędne koło mo ze być. Bo: sprzęt, dzięki któremu duuuużo łatwiej działać kosztuje, tak między sto kilka w wersji ekonomicznej (samonaprawiająca mata do cięcia, nóż obrotowy, speclinijka), a dwieście złotych (ach to małe, śmieszne żelazko do szwów). Maszyny nie wliczam, skoro ma być. Trudno wydać tyle nie wiedząc, czy zabawa się spodoba i ma szansę zagościć w domu na dłużej. A właśnie brak sprzętu i mozolne cięcie łatek na piechotę nożyczkami może sprawić, że się nie spodoba. Optymistycznie pomijam tu kwestię moich zdolności do równego szycia. Na pewno miałam radochę z wybierania materiałów, wymyślania wzoru, robienia wizualizacji za pomocą tabelki html-owej i zdjęć materiałów ze strony sklepu (Robin's Patchwork) - nie wątpię, że sporo osób zna lepszy sposób i popukało by się tylko w głowę, ale dla mnie tak było łatwiej niż kombinować z programami graficznymi.

Oglądam kolejne pojawiające się odcinki "One born every minute". I owszem nadal rozpoczynam lekturę gazetowych forów od tych porodowych, a czasami i na nich kończę. Temat nie odchodzi, nadal podoba mi się też idea bycia doulą, ale, ale, ale.
A na razie za miesiąc wracam do pracy. Wygląda na to, że nie wylecę, za to wylecą praktycznie wszystkie osoby, z którymi mi tam po drodze, zostaną zaś te, których nie darzę specjalnie sympatią (ha, w niektórym przypadku to bardzo delikatnie ujęte) i w dodatku nie umieją pracować, a technika je gryzie. Całe życie miały niewiarygodny luz, śniadanka, kawki, herbatki, gazetki, skansen... Nie wiem, jak w takim razie będzie wyglądała prawdziwa praca, nie widzę ich w tym. Ech.
Rozszerzanie diety idzie do dupy. I tak dobrze, że Mysz raczy zjadać porcję przyzwoitej (bez cukru, z pełnego przemiału) kaszki z dodatkiem owoców - jeden posiłek na czas mojej nieobecności jest. Drugi, hmmm, albo będzie głodny do mojego powrotu, albo wreszcie przekona się do warzyw i spółki. Na razie pocieszam się maksymą "Until one solids are for fun", czym będę się pocieszać dalej?
Uwaga fizjologia i okolice teraz będzie.
Przestawiam się na opcję wielorazową, bardzo od czasu do czasu trenuję na sucho obsługę kubeczka, sześć sztuk podpasek wielo (jakie one milusie z tym polarkiem na wierzchu) czeka na wypróbowanie. Bo okazji jeszcze nie było. Z jednej strony to miło, z drugiej, hmmm, wolałabym przerobić pierwszy karmazynowy przypływ w domu, raz, bo nowy sprzęt, dwa - nie wiadomo, jaki tak naprawdę będzie. Generalnie po ciąży i porodzie miesiączka może być a) lżejsza i mniej dokuczliwa, b) wręcz przeciwnie, c) i dodatkowo pierwsza po przerwie w postaci potopu szwedzkiego, bo tak, d) wszystko się może zdarzyć. Nigdy nie lubiłam niespodzianek, a tu wisi taka i grozi...

Poi, hmmm?

2010-02-23T13:40:00.002+01:00

Docelowo?

Jak ktosia nie lubi sportu, powinna znaleźć taki rodzaj ruchu, który będzie sprawiał jej przyjemność. Więc?

Ku pamięci

2010-02-22T08:37:00.000+01:00

18.02 - 4-ta jedynka, prawa górna.

Zaległości czytelnicze, notka na marginesie tego, co wyje w środku i na zewnątrz często gęsto też

2010-02-10T08:05:00.007+01:00

Skretynienie ciążowe i opieka nad Myszem nie sprzyjają lekturze. Skretynienie - wiadomo. Opieka, hmmm, Mysz lubi mieć kartki w zasięgu łapek, tak fajnie się gniotą i drą. Poza tym jest absorbujący, pilnowanie, żeby się nie zabił przy pomocy taboretu, suszarki z wywieszonym praniem, drzwiczek od szafek wszelakich, szuflad etc. nie pozwala na dziesięciominutowe chociażby zagłębienie się w lekturze. A lektura przerywana co chwilę to chyba gorzej niż stosunek przerywany. Do czytania pozostaje mi ten czas, kiedy:
a) usypiam Mysza przed dzienną drzemką nosząc go w chuście po przedpokoju,
b) przypadkiem jestem sama w kiblu (zwykle nie jestem przygotowana i nie mam właściwej lektury),
c) Mysz z Krecikiem mają zajęcia na basenie (od bardzo niedawna),
d) sama jadę na basen (raz na dwa, trzy tygodnie średnio),
e) również raz na dwa, trzy tygodnie przydarza mi się kąpiel a nie szybki prysznic (jednak kąpiel to miejsce, w którym najłatwiej spotkać mi się z samą sobą, pomyśleć, a tego też mi brakuje bardzo...)
f) teoretycznie wieczorem. Tego wieczoru nie wykorzystuję, bo na lekturę trzeba jednak mieć trochę siły, rozrywki filmowo-serialowe wymagają jej mniej. Zresztą w tramwaju też często bywa, że siadam i lektury nie wyciągam, po prostu gapię się przez okno i wyłączam.
Książek kupować nie przestałam. To znaczy ostatnio już tak. Stosik (rozłożony po półkach) do przeczytania urósł potężnie i wygląda mniej więcej tak:
P.A. McKillip "Ombria in shadow"
oraz "The changeling sea",
A. Brzezińska "Letni deszcz. Sztylet",
a przed nim "Letni deszcz. Kielich", którego po zakupie nie zmogłam
oraz "Żmijową harfę" dla przypomnienia,
T. Pratchett "Maskerade",
"Monstrous regiment",
"Going postal",
"Thud" (to te, których jeszcze nie znam),
a ze znanych, ale do przypomnienia, bo skoro się dorobiłam na własność "Wyrd sisters",
"Pyramids",
"Mort",
"Reaper man",
"Witches abroad",
"The last continent"
oraz "The fifth elephant",
L. Alas Clarín "La Regenta" (to mniej, bo kupiłam, żeby mieć, nie żeby od razu po raz drugi czytać),
I. Chacón "La princesa india"
R. Montero "Bella y oscura",
"Historia del Rey Transparente"
oraz "Instrucciones para salvar el mundo",
G. García Márquez "Crónica de una muerte anunciada"
oraz "Del amor y de otros demonios"
M. Axelsson "Dom Augusty"
i "Ta, którą nigdy nie byłam"
J. Dehnel "Fotoplastykon",
no i album Wilq po pokolorowaniu.

Jest tego więcej o dawniejsze zakupy, które jakoś się nie doczekały się przeczytania, bądź ponownego (bo ja czasami czytam, wiem, że chcę mieć i kupuję) przeczytania. Jak choćby "Sto butelek na ścianie" E.L. Porteli, "Afrodita" I. Allende, "Tulipanowa gorączka" D. Moggach, czy "Kolekcjoner" J. Fowlesa.

W najbliższym czasie na liście prezentów będę umieszczać raczej filmy i muzykę. Chociaż kompletowanie Pratchetta i McKillip...

2010-01-28T08:35:00.002+01:00

Uranowo się zrobiło, a to tylko zewnętrzny wyraz tego, co od dawna jest rzeczywistością (ku pamięci: punkty kulminacyjne 14.04.10, 1.10.10 i 5.02.11). Strach się bać. Z drugiej strony w relacjach międzyludzkich zawsze bywałam mistrzynią ostrego cięcia. Choć nie powiem, jest mi przykro.

Odcinek House'a, w którym pacjentką była dziewczyna - klasowa ofiara, a Kutner poszedł przeprosić człowieka, którego dręczył w szkole. Jest kilka osób, od których chciałabym usłyszeć przepraszam. W tym głęboko wierząca katoliczka, katechetka.

2010-01-18T07:35:00.000+01:00

Ciekawe, czy ten wpis uda mi się opublikować, czy zostanie jak poprzednie niedokończony w szkicach.
Tuż przed tym, jak tydzień temu dostałam wiadomość o redukcjach w pracy, zrobiło się mocno depresyjnie. Na tle różnym, jak to świąteczne zaangażowanie rodziny pochodzenia, związek i jego braki, bycie jebanym Kopciuszkiem na stosikowym balu bez interwencji matki chrzestnej oraz tego, że mogłabym wykitować i mało kto by zauważył. W każdym razie pierwszy raz od od czapy interwencji palmowej psychiatry (w tym wypadku lekarzu lecz się sam), a było to na pierwszym roku studiów, przez myśl przemknęło mi, czy nie zainteresować się pigułkami szczęścia.
Wiadomość do tego walnęła w najgorsze lęki. Kto czyta od dawna, wie.
Jeżeli to nie będą zwolnienia grupowe, ochroni mnie przez rok przejście na 7/8 etatu. Jeżeli będą, chuj wie. Według kompetencji, hłe hłe dorobku naukowego i zaangażowania w pracę, wiadomo. Według układów, to zależy których. Według stażu pracy - dupa.
Nawet jeśli, to zmiana. Zespół, z którego wylecą wszystkie bliskie i życzliwe osoby, a zostaną te wręcz przeciwnie? Przesunięcie w niewiadome? Zostać doulą i/lub konsultantką laktacyjną (po przeszkoleniu rzecz jasna)? Robić laskę pod latarnią, żeby uzbierać kapitał na realizację pewnego projektu?
Mam ciężkie, męczącę sny. Nie koszmary, po prostu męczące. Takie, gdzie do czegoś się zmierza i stoi się w miejscu. W różnych konfiguracjach, bo to nie tylko o fizyczne przemieszczanie się chodzi. Tyle dobrego, że ta niemożność nie wywołuje nieciekawych emocji.
Cytat ze S. Arroyo jednocześnie uspokaja i przeraża. Bardziej uspokaja.

I tak warto

2009-08-20T17:34:00.000+02:00

2009-08-07T10:35:00.000+02:00

Mam serdecznie dość

2009-07-30T08:40:00.000+02:00

zapachu rozbitej kapusty.
To dziewiąty? A może już dziesiąty? Na pewno najbardziej bolesny raz.

Zabawne,

2009-07-20T14:13:00.000+02:00

że oprócz krótkich chwil, kiedy mam wszystkiego dosyć, niezmiennie uważam, że mam cudownego, pogodnego, słodkiego synka, który ma tylko problemy z kolkami, ząbkami i potrzebuje bliskości.

Uuuuuuk!

2009-07-19T18:26:00.000+02:00

http://quizfarm.com/quizzes/new/iNDERU/which-discworld-character-are-you-like-with-pics/index.php

You Scored as The Librarian

You're the Librarian! Once a wizard, now an Orang-utan (due to an unfortunate magical accident), you refuse to be turned back for a few reasons: In this form, it's easier to reach the shelves and hold more books; having the strength of five men makes people return their books on time; life's great philosophical questions boil down to "when do I get my next banana?" You say "ook" but are usually understood well enough.

The Librarian 94%
Gytha (Nanny) Ogg 63%
Lord Havelock Vetinari 56%
Commander Samuel Vimes 50%
Greebo 44%
Rincewind 44%
Carrot Ironfounderson 38%
Cohen The Barbarian 38%
Esmerelda (Granny) Weatherwax 25%
Death 25%

Kupowanie ubranek

2009-07-13T13:47:00.000+02:00

kiedy jeszcze byliśmy w dwupaku było niesamowite i rozczulające. Te małe, słodkie rzeczy, Mysz je będzie wypełniał. Nadawały namacalny kształt wyobrażeniom o bezkształtnej zawartości brzucha.
Teraz ten urok znikł. Nadal miło wybierać, nadal są słodkie, ale Mysz jest już tutaj. Już nie trzeba poszlak.
Natomiast wtedy na wycieczce do Warszawy kupiliśmy zestaw pierwszych naczyń - miseczka, talerzyk, kubek niekapek, łyżeczki i dwa śliniaki, wszystkie z wizerunkiem mysza bez wątpienia płci męskiej. I matę edukacyjną (z myślą, że to na zaś; Mysz korzysta z niej już teraz, ale w ograniczonym zakresie). Poluję na zabawki edukacyjne, też na zaś. I teraz te zakupy dają taki efekt jak przedtem ubranka. Mały wgląd w przyszłość.
A z za małymi ubrankami częściowo nie wiem, co robić. To znaczy te kilka najukochańszych zostanie na pamiątkę. Te w lepszym stanie wylądują na allegro, żeby odzyskać chociaż część zainwestowanych pieniędzy. Ale pozostają takie, których nie wystawię, bo były gorszej jakości, bo napka się wyrywa (w kilku śpiochach tak mamy), bo coś tam jeszcze. Jeszcze nadają się do użytku i szkoda je wyrzucić/przerobić na szmatki, a wstyd nawet komuś zaproponować. Nie wiem.

O atrakcyjności cytat. Inspiracja wiadoma.

2009-06-24T14:54:00.000+02:00

"Jest tylko jeden, jedyny rodzaj pięknych kobiet - to kobiety pogodzone ze sobą.
[...]
Kobieta pogodzona ze sobą cieszy się, że jest kobietą, lubi siebie, swoje ciało, bez względu na to, jak się ono ma do aktualnie obowiązujących standardów estetycznych i mody. Piękna kobieta tak naprawdę nie interesuje się tym, jak wygląda, nie patrzy w lustro. Jest kobietą wewnętrzną.[...]
To widać na pierwszy rzut oka: po sposobie, w jaki się porusza, jak nosi głowę, jak patrzy na świat, jak się uśmiecha, jak używa swojego głosu. Widać po niej, że daje sobie prawo do tego, by istnieć i cieszyć się życiem będąc taką, jaka jest.
[...]
Piękna kobieta nie traktuje ciała jako przedmiotu, który ma spełnić jakąś określoną rolę; ciało nie jest dla niej manekinem do ubierania, ani czymś do podziwiania czy uwodzenia. Ubiera się przede wszystkim wygodnie, z troską, by dobrze się czuć. Modą potrafi się bawić. Nigdy nie jest jej niewolnicą.
[...]
Pogodzona ze sobą kobieta, czyli ta prawdziwie piękna, nie kieruje sie tym, czy się podoba, czy nie, jak wygląda w oczach innych, jakie zrobi wrażenie, co o niej pomyśla. Ona szuka zgody ze sobą, sposobu na wyrażanie siebie, własnej indywidualności. I pokazuje to swoim wyglądem, który jest ponadczasowy, tak jak i ona sama jest ponadczasowa. Ubranie, które na siebie wkłada, jest po to, by oddawało jej nastrój i jej osobowość. Czuje się dobrze w swoim ciele i intuicyjnie robi to, co dla niej najlepsze. Traktuje siebie podmiotowo. Jeśli chcemy sprawiać wrażenie, traktujemy siebie przedmiotowo, sprzedajemy się. Można się czasem tak pobawić, ale nie o to chyba chodzi w życiu. Poza tym dobre samopoczucie spowodowane tym, że ktoś nas podziwia, czy pożąda to ulotna sprawa - i tak przecież nie zdołamy zadowolić wszystkich."

Tyle Wojciech Eichelberger w rozmowie z Renatą Dziurdzikowską ("Zatrzymaj się", Jacek Santorski & Co). Ja się pod tym podpisuję.
A Wy, co Wy na to?

Karmienie piersią (subiektywnie)

2009-06-22T13:56:00.000+02:00

Karmienie piersią jest fajne. Wyluzowuje. Jest wygodne. Niesamowite. Intymne. Jest oczywistym wyborem (dla mnie, dla mnie), bo jak to, dać butelkę? I daje satysfakcję, kiedy widzisz, jak dziecko rośnie, tylko na twojej produkcji.

Karmienie piersią wbrew temu, co się czyta, w moim wypadku boli. Czasami mniej czasami bardziej. Zawsze miałam bardzo wrażliwe, niedotykalskie piersi. Boli moment zassania. I boli odruch oksytocynowy, może niespecjalnie mocno boli, ale bardzo nieprzyjemnie. Odczucie pokrewne mrówkom, kiedy wraca krążenie. I po karmieniu boli napływający pokarm. A ból piersi, może z wyjątkiem tego od zasysania, bywa różny, ale jedno ma wspólne - jest potwornie niepokojący, złowieszczy wręcz. Tak to czuję. Plus te momenty, kiedy rzeczywiście coś jest nie tak, Mysz wymyślił sobie, że będzie szarpał znienacka głową, ale piersi nie wypuści na przykład. Parę dni tak szalał, powoli mu przechodzi.

Karmienie piersią jest źródłem przerażenia. Kiedy wyczuwasz stwardnienie w piersi. Przystawiasz młode i liczysz, że po tych dziesięciu minutach zniknie. Młode odpada, macasz pełna nadziei i okazuje się, że nie zmiękło ani trochę. A zanim nadejdzie pora następnego karmienia robi się większe i twardsze. Jest środek nocy/weekend/długi weekend, a ty zastanawiasz się, czy i o której wypada zadzwonić do doradcy laktacyjnego. W międzyczasie zaczyna boleć. A ty wiesz dobrze, dokąd prowadzi ta droga: zastój - zapalenie piersi - ropień. Szalejesz z przerażenia. Kusi przejście na butelkę, och, jak kusi. I wiesz, że nie wybaczyłabyś sobie, gdyby z takiego powodu... Zaparzasz szałwię, przystawiasz jak najczęściej młode do piersi z zastojem i zaczynasz bać się jeszcze o drugą, zaniedbaną pierś. Jak to wyważyć, żeby poświęcić jak najwięcej czasu pierwszej, ale nie doprowadzić do zastoju w drugiej. Kontaktujesz się z doradcą, która podnosi na duchu jak nikt inny i niech już sobie nazywa pierś cycusiem, zwłaszcza, że w jej ustach słychać wtedy jednocześnie czułość i szacunek. Wiesz, co robić, ale i tak się boisz, zwłaszcza wieczorami i nad ranem. Boisz się też sprawdzać stan piersi, ale wiesz, że trzeba kontrolować. A kiedy w końcu przechodzi, po każdym karmieniu z lękiem sprawdzasz, czy nie zaczyna się od nowa.

Karmienie piersią jest kontrowersyjne. Mało wychodzę. Ale jeśli już muszę nakarmić publicznie, nie staram się zająć centralnego, najbardziej widocznego miejsca. Ale też nie chowam się w wychodku. Wśród manewrów dzieckiem, bluzką, biustonoszem zdarza się, że pieluszka na ramieniu się zsunie, albo i zaaferowana nie wyciągnęłam jej z torby. A wyciągam całą pierś, bo uciskanie kawałka może powodować zastoje, dalej patrz wyżej. Jeszcze przed ciążą, ba, kiedy jeszcze absolutnie nie chciałam mieć dziecka, nie napotykałam się na każdym kroku na matki karmiące, a te, które przypadkiem zdarzało mi się widzieć (bardzo, bardzo rzadko, szkoda, bo to ładny widok), biustem nie epatowały. Dziwię się więc, gdzie ci wszyscy święcie oburzeni widzą "obleśne mleczne cycki"*. Może wypatrują, gdzie jakieś małe coś dziamie i czekają łapczywie, aż wypuści pierś i będzie można zobaczyć "wymiona"*. Ale może po prostu obracamy się w innych kręgach. I jakoś mi nie tak, że mam myśleć, czy nakarmienie dziecka w tym miejscu, nie przyprawi kogoś o niesmak, podczas gdy wyciągnięcie butelki nie oburzyłoby nikogo. Więc jeśli karmię publicznie i złapię czyjś zdegustowany wzrok, to owszem zrobię minę "świętej krowy - matki polki", a będzie się ten ktoś czepiał, może usłyszeć ciętą ripostę.

(* określenia z forumowych dyskusji)

#PokaMysza

2009-06-02T11:21:00.000+02:00

(Większe po kliknięciu, tak?)

Mam dylemat odzieżowy

2009-06-01T16:22:00.000+02:00

Mysz właśnie przesiada się z rozmiaru 62 na 68 i z tej okazji zabrałam się za kompletowanie garderoby w rozmiarze następnym - 74, nazywanym też 6-9 mies. Osiągniemy go pewnie za jakieś trzy miesiące. Czas, kiedy młode robią się bardziej ruchliwe, tarzają po podłodze i tak dalej, tak?
Teraz ubieramy Mysza tak: w dzień body i śpiochy, a na noc pajacyk. Na dwór ewentualnie polarkowa kurteczka, czy dres z grubszej bawełny. Żadnych dżinsików, koszul w kratkę z kołnierzykiem i tym podobnych wynalazków z serii "jest mi niewygodnie ale za to wyglądam jak mały dorosły".
Myślałam, żeby dalej pociągnąć ten system, modyfikując ewentualnie warstwy na dwór. I tu, po tym, jak już zakupiłam body i dwa dresiki, zaczęłam myśleć.
Po pierwsze Mysz odziedziczył budowę po tatusiu. Czyli ma dłuższy tułów i krótsze nóżki niż standardowe ubranka przewidują. Jeśli body i góra śpiochów czy pajacyka w danym rozmiarze są odpowiednie na długość, to nogawki są za długie. Póki Mysz leży, nie przeszkadza mu to pewnie aż tak, ale kiedy zacznie być bardziej mobilny...
Po drugie te nowe ubranka będą pewnie używane mniej więcej od września do listopada. Zimniej czyli. Ja tam w domu w jednej warstwie bywa, że marznę. Ok, jestem zmarzlak, Mysz na takiego na razie nie wygląda, ale śpiochy to jednak dość cienka dzianina jest.
Więc zastanawiam się, czy Myszowi nie będzie lepiej, wygodniej w zestawach body plus spodenki ze skarpetkami plus sweterek/bluza. A na noc już nie pajac, tylko dwuczęściowa piżamka. Wtedy długość nogawek nie będzie problemem. No i chyba jest to wersja nieco cieplejsza. Za to guma albo ścisłe dopasowanie w pasie. Naprawdę nie wiem, co byłoby lepsze, wygodniejsze dla Mysza. I nie bardzo wiem też, gdzie szukać takich informacji. Mądrości z forów raczej bałabym się zaufać wiedząc, jak koszmarnie przegrzewane są dzieci.

Krew, pot i łzy, czyli wspomnienia kombatanta

2009-05-27T17:06:00.000+02:00

Coraz bardziej zapominam, a nie chcę. Więc.
Obudziłam się w nocy z czwartku na piątek o 3:30. Ze skurczami, które, takie miałam mgliste wrażenie, trwały już od jakiegoś czasu. Ponieważ nie udało się zasnąć przez jakiś czas, wstałam i pomyślałam, że może należałoby poobserwować, pomierzyć, co ile one i jak długie. Nijak mi to nie szło z zegarkiem, za to przypomniałam sobie, że jest taka strona w sieci, na której tylko wciska się początek i koniec skurczu. No to odpaliłam komputer, odszukałam i zaczęłam działać. Klawisz "s" zwisam z blatu stołu, przechodzi, klawisz "s". Momentami nie byłam pewna, zaczyna się, już się skończył. Przy czym brałam pod uwagę ból, który trwa dłużej niż sam skurcz. No i przy tym moim sposobie mierzenia wyszły mi skurcze minutowe co dwie, trzy minuty. Wrąbałam banana, popiłam mlekiem sojowym. Czas płynął. Krecik się obudził i znalazł mnie taką w mroku, przed świecącym ekranem komputera. Nasza położna miała akurat nocny dyżur. Gdzieś tak o szóstej zadzwoniłam do niej, miałam wejść pod prysznic i sprawdzić, czy akcja się uspokaja, czy nasila. Skurcze były mocniejsze, bardziej nieprzyjemne. Już na lądzie przy każdym lądowałam na czterech. Bo tak było łatwiej. Wysłałam esemesa mamie. Przed siódmą przedzwoniłam jeszcze raz do położnej, ustaliłyśmy, że w takim razie lepiej, żebym to ja przyjechała do szpitala. Ubrałam się, dopakowaliśmy torbę, oczywiście z przerwami na klęk podparty i ruszyliśmy. Usiadłam z tyłu, bo większe pole manewru i olałam pasy. Jechaliśmy tak, a ja prawie dostałam głupawki i dziwnie mało się denerwowałam. Zdaje się, że w odróżnieniu od Krecika.
Dotarliśmy na izbę przyjęć. Pani chyba zaczęła coś mówić o braku miejsc, po czym otworzyła kartę ciąży, zobaczyła, kto ją prowadził i już nie było obiekcji. Zbadała mnie i chyba zawyżyła nieco rozwarcie - no trochę się potem rozczarowałam. Papierki, przebrałam się w koszulę, szlafrok itd. Przybyła pani z depozytu i zaczęła nas prowadzić bardzo klimatycznym (niski sufit, x warstw farby w różnych, ale równie burych kolorach wyłażących spod siebie) i bardzo długim korytarzem. A potem na oddział.
Porodówka w tym szpitalu to małe (jak Krecik wróci, zapytam o metraż, ja nie mam oka do takich rzeczy) pomieszczenie, przedzielone w połowie, dwa łóżka porodowe, odrobina podłogi, leżanka, jakieś szafki, blat do obrabiania noworodków.
Tu nie pamiętam, najpierw było badanie, czy ktg. No w każdym razie szyjka prawie zgładzona, rozwarcie jakieś 3 cm, czyli dopiero sie zaczyna (średnio już pamiętam takie szczegóły, możliwe, że niechcący trochę nakłamię). To pierwsze ktg położna chciała mieć zrobione na leżąco. I powiem tak, kładzenie kobiety w trakcie porodu to jest sadyzm - skurcze znosi się dużo, dużo gorzej. Leżę tak na tej leżance, Krecik siedzi obok, przychodzi jakaś dziewczyna w białym fartuchu z formularzem, na mojego czuja stażystka albo studentka i cicho, cichuteńko, prawie niesłyszalnie zaczyna zadawać jakieś pytania. Zorientowana w kwestii porodu to ona chyba specjalnie nie była. Takie strasznie nieśmiałe i stremowane dziecko. Raz poprosiłam, żeby głośniej mówiła. Potem to samo wywarczałam. Jak również, zdaje się, że nawet zaklęłam warcząc, żeby nie oczekiwała odpowiedzi w czasie skurczu ("Kurwa, nie w czasie skurczu!" - tak to chyba brzmiało). Nie dotarło, na następne pytania odpowiadał jej już Krecik. Bała się do mnie zwracać? Po czym głośno zawołałam, żeby odczepić ode mnie tę technikę. Bo wcześniej położna obiecała, że jeszcze tylko dwa skurcze. Odłączona, zostałam wykopana na korytarz, bo za chwilę miała tam być badana procesja przeterminowanych dziewczyn z oddziału. Niechcący porwałam zresztą jeden z tych pasów, którymi przyczepia się czujniki. Powędrowałam zwiedzić oddziałowy kibelek, daleko od sali porodowej, niestety. I później znalazłam się z Krecikiem na ruchliwym korytarzu. Nie bardzo wiedząc, co mam ze sobą zrobić. Wcale a wcale nie chciało mi się chodzić. Zresztą w ogóle te typowe rady mnie były na nic. Oddychanie przeponą tylko mnie rozpraszało i przez to zwiększało ból, więc porządnie oddychałam między skurczami. Zmienianie pozycji też było niemiłe. Pod prysznic iść nie chciałam po tym, jak w domu w wodzie dużo gorzej znosiłam skurcze. Chciałam tylko spokoju i żeby nikt mi nie przeszkadzał. To właśnie wtedy zamarzył mi się cichy o odosobniony schowek na szczotki. Zaczęliśmy nawet wypatrywać, gdzie by się tu schować... Na tym korytarzu spotkaliśmy panią doktor prowadzącą ciążę (towarzyskie pitu-pitu) i moją koleżankę z liceum. O której wiedziałam, że ma termin jakoś właśnie w tym samym czasie, ale nie miałam pojęcia, gdzie chce rodzić. Gdy napatoczyła się położna, powiedziałam, że chcę do tego schowka, a z braku schowka z powrotem na sale porodową. Więc zaraz, jak te ręczne badania się skończyły, wróciliśmy na salę i zajęłam miejsce na tym skrawku podłogi pod oknem. Klęczałam, wypięta tyłem do Krecika, który większość czasu spędził na stołeczku porodowym. Ja na szpitalnej karimacie obłożonej grubą folią, z powodu której nieprzyjemnie i szeleszcząco się klęczało, więc dołożyliśmy mój domowy, polarowy kocyk. I tak między skurczami prostowałam się na kolanach, albo nawet siadałam na stołeczku, a na skurcze opadałam na cztery. Lub opierałam się o piłkę. Na początku Krecik ściskał mi wtedy biodra, ale szybko przestało to pomagać i zaczęło przeszkadzać. Ale sama jego obecność szalenie mi pomagała. Wiedział też, co i kiedy mi mówić. Podawał to, co potrzebowałam. Od czasu do czasu popijałam wodę mineralną na zmianę z napojem izotonicznym. W międzyczasie za parawanem kolejne dziewczyny przychodziły na ktg. Położna z dyżuru uzupełniała w szafce przede mną zapasy. Stopniowo robiło się coraz trudniej. Zaczęłam wydawać odgłosy, ze świadomością, że pewnie straszę te dziewczyny na leżance, ale trudno, ja tu rodzę i nie będę hamowała tego, co mi pomaga. To prawda, że ten ból się zapomina. Wiem, że bolało. Wiem, że potem bolało coraz bardziej i bardziej, potwornie, ale nie jestem w stanie sobie przypomnieć, jak właściwie ten ból boli. Gdzieś tam po drodze było drugie badanie, szyjka już całkowicie zgładzona, rozwarcie się trochę zwiększyło, odszedł kawałek czopa (blech, jaki glut), czyli generalnie postęp, więc upadł pomysł, żeby wykopać mnie z sali porodowej na ogólną. Może to nawet było zanim padłam w tym klęku? Nieważne. W pewnym momencie poczułam, że powinnam znowu się wysiusiać i że absolutnie nie dam rady dotrzeć do kibelka. Tu położna podniosła moje morale, zaprowadziła, dałam radę i dotrzeć, i wrócić. Czop odchodził po trochu dalej. W tle skończyły się te kolejne ktg. Za to zaczęły amnioskopie. Przeprowadzane przez bardzo głośną, dwumetrową panią doktor o manierach rubasznego drwala. Po tych badaniach z kolei, słychać było już "tylko" żywe rozmowy z pokoju rekreacyjnego personelu, oddzielonego od sali porodowej drzwiami. Co z tego, że zamkniętymi na stałe i zastawionymi, skoro bardzo nieszczelnymi. Zjadłam kilka suszonych bananów. Położna chciała zrobić drugie ktg, zaproponowała worek sako. Uwaliłam się na nim i od tej pory w trakcie skurczów próbowałam urwać parapet. A pomiędzy nimi coraz bardziej odlatywałam. Ktg wykazało, że nędzne te moje skurcze. Hłe, hłe. Jakoś tak albo przed kolejnym badaniem w trakcie tego ktg, albo jeszcze przed nim zwierzyłam się Krecikowi, że ja chyba nie dam rady, że nie wytrzymam tego bólu. Owszem, słyszałam o kryzysie siódmego centymetra i kiedy położna odłączyła czujniki, zbadała mnie i okazało się, że to dopiero sześć centymetrów, rozczarowałam się potwornie. Zwątpić bardziej nie zdążyłam, bo w trakcie chlusnęły wody, położna z Krecikiem zajęli się zbieraniem ich z podłogi, a ja ochroną skarpetek i cieszeniem się, że nie w domu, w łóżku miało to miejsce. Była mniej więcej pierwsza. I od tej pory skurcze zrobiły się jeszcze trudniejsze do zniesienia. Podłączone znowu z okazji odejścia wód, ktg nadal pokazywało, że te skurcze to mało efektywne powinny być. Na szczęście moje ciało miało na ten temat inne zdanie i godzinę później było prawie pełne rozwarcie. Bolało już wtedy bez przerwy rozpieranie między skurczami. Położona do badania zgodziłam się poleżeć chwilę i przez dwa skurcze położna przytrzymywała ten skrawek szyjki, który jeszcze nam przeszkadzał. W międzyczasie zaczęły się skurcze parte. Na początek za radą położnej położyłam się na prawym boku, żeby ułatwić Myszowi zrotowanie. Jak to przy porządnie prowadzonym drugim okresie porodu, ograniczałam na ile się dało parcie ziejąc jak piesek. W przerwach prując się coraz głośniej i popierając. Rozczarowanie potworne zresztą te parte, bo naczytałam się wielu opinii, że skurcze parte już nie bolą, że to ulga, kiedy się zaczynają - mnie bolały i były potwornie nieprzyjemne. Kiedy już mogłam zmienić pozycję, klęczałam przed łóżkiem porodowym, zwisając z niego. A jeszcze później położna zaproponowała stołeczek porodowy, ten sam, na którym większość czasu spędził Krecik. Stołek porodowy wygląda mniej więcej tak:

(Obrazek ze strony "Rodzić po ludzku")
I całe szczęście, że te uchwyty po bokach miał solidne. Pojawiła się dyżurna ginekolog, zobaczyć, jak idzie. Już miała sobie jeszcze na chwilę pójść, gdy zaczął się kolejny skurcz i znowu zaczęłam sapać na zmianę z pruciem się (ja miałam wrażenie, że na cały regulator i że słyszy mnie cały oddział, ale i położna, i ta lekarka, i Krecik stanowczo twierdzili, że wcale nie byłam taka głośna), zawróciła i stwierdziła, że o nie, ona już zostaje. Krecik twierdzi, że się skrzywiłam. Przybycia neonatolog i pielęgniarki od dzieci już nie zarejestrowałam.
Same parte dawały takie wrażenie, jakbym koniecznie, ale to koniecznie musiała zamiast kupy wypchnąć twardą kulę do kręgli. Boisz się każdego następnego kawałka do przodu, ale ta potężna energia nie daje wyboru. Położna cały czas przypominała, żeby przeć słabiej, ale w pewnej chwili po prostu nie mogłam nad tym zapanować. W momencie, gdy rodziła się główka, czuć było jeszcze takie typowe naciąganie, napinanie skóry. Główka wyszła bez pęknięcia, dopiero kiedy bark rodził się z rączką, krocze nie wytrzymało. No cóż, to była ulubiona pozycja Mysza na usg - prawa rączka przy policzku, uchu, barku. Myśliciel jeden.
Dostałam Mysza na brzuch, częściowo zawiniętego w te niebieskie szpitalne szmaty. Był dość mocno umazany krwią, wyglądałam potem jak psychopatyczny morderca. Udało się nie przecinać pępowiny, zanim nie wytętniła, choć pediatra coś tam mędziła o procedurach. No i z tego, co wymarzyłam sobie nie dla siebie, a dla Mysza, wyszła ta pępowina, to, że nie podali mu witaminy K i że nie myli (chyba). Światło było jaskrawe, jak to w środku dnia. Po przecięciu pępowiny zabrali go i długo odśluzowywali. Nie wiem, czy można było tego uniknąć. Krzyczał potwornie. Ja rodziłam łożysko - chwila, zero bólu, całe, więc nie było problemu. Potem byłam szyta (ze znieczuleniem), a zawiniętego Mysza trzymał obok mnie Krecik. A później Mysza zabrali na badanie i szczepienie. Bez prób przystawiania do piersi. I dałam ciała, bo po pierwsze trzeba się było o to przystawienie upomnieć, a po drugie wysłać z nimi Krecika. Położna umyła mi podwozie i nogi, potem poszłam do zlewu, zmyłam całą tę krew z rąk, zmieniłam koszulę i przeniosłam się do oddziałowego łóżka. I trochę czasu to potrwało, zanim przywieźli mi Mysza. Że jakieś dwie, trzy godziny później wyszliśmy do domu, to wiecie. Najbardziej wydziwiała ta pediatra. No i musiałam napisać jak to wbrew zaleceniom lekarskim i na własną odpowiedzialność i poinformowana o zagrożeniach. Trochę mi się śmiać chciało, ale przede wszystkim skupiałam się, żeby ortografa nie walnąć.
Mimo wszystko będę ten poród wspominała dobrze. Widzę, co było nie tak, oczywiście. Ten brak prywatności, ciszy, spokoju (a wystarczyłoby rodzić w nocy, albo w czasie weekendu, ech), no i najbardziej to, że nie uchroniłam Mysza przed tym wszystkim, przed czym chciałam go uchronić. I kiedy czytam o kolejnym udanym porodzie domowym jest mi smutno i strasznie zazdroszczę.
Jestem bardzo zadowolona i dumna, że to przeżyłam, choć chyba nie mam ochoty na powtórkę. Z drugiej strony dzisiaj złapałam się na tym, że trochę zazdroszczę Polaquicie, że ma to jeszcze przed sobą. Urodzenie dziecka to bardzo, bardzo intensywne doświadczenie, bardzo mocne i bardzo fizyczne. Dało mi gigantyczną satysfakcję. Zrobiłam to. Dałam radę.
A na marginesie zastanawiam się też, jakim potwornym wstrząsem musiało być dla tych panienek z dobrego domu, które wychowywało się w nieświadomości na temat seksu, rumieniących się na myśl o pokazaniu kostki...

Z okazji Dnia Matki

2009-05-27T10:34:00.000+02:00

zostałam obdarowana pełnym spektrum doznań macierzyńskich.
Z rana na przewijaku Mysz wyprodukował własnoręcz... hmmm, wyprodukował z tego i owego laurkę. Trochę marudził, trochę się nosiliśmy, karmienia, zabawy oczami, czyli dzień jak co dzień. Po południu zasnął i o dziwo spał sobie sam dłuższą chwilę. A później ruszyliśmy w objazd po babciach.
U mamy Krecika - idealne dziecko, tylko nakarmić trzeba było. U mojej się zaczęło. Nieutulony płacz, taki, jak to już kilka razy miał miejsce. Długo próbowaliśmy wszystkich możliwych środków. Jak to: noszenie w pionie na ramieniu, noszenie w poziomie, zmiana pieluchy, karmienie, grzechotka, suszarka, depilator, Sab Simplex... Pomagały co najwyżej chwilowo. Możliwe, że stan pogarszała pogoda. Już raz tak było, ciężka, atmosfera przed deszczem, potem ulewa i uspokojony Mały. Tak czy tak, potwornie patrzy się, jak własne dziecko cierpi i nie można zrobić nic, żeby mu pomóc. Późnym wieczorem, w kąpieli walczyłam z niesfornym kanalikiem mlecznym, który znów był na najlepszej drodze do zatkania się. A Mysz jak zasnął w końcu w domu taki wymęczony, tak spał do czwartej z dużym hakiem. Kiedy to ja obudziłam się ze stwardniałymi piersiami (a i tak kołdra była gdzieniegdzie mokra - znaczy przeciekłam) i rzuciłam się go budzić, bo miałam wrażenie, że jeszcze chwila i eksplodują. Przewijanie go obudziło.

PS. Oj no, zdaję sobie sprawę, że ostatnio nudno się tutaj zrobiło, ale, kurczę, tak wygląda chwilowo moje życie.

Z kolei rozpływam się,

2009-05-08T11:29:00.000+02:00

kiedy patrzę w te wielkie, nadal nieco alienowate, ciemne oczy. I kiedy mam Mysza na ramieniu do odbicia i udaje się wykonać coś na kształt przytulenia. No i niektóre miny.

O czym tu pisać

2009-05-07T13:31:00.000+02:00

Dni biegną podobnie. Opanowałam nocne karmienie bez wstawania z łóżka - duże ułatwienie - i tylko zdarza mi się zasnąć w trakcie. Budzę się z gołą piersią i pytaniem, jak długo Mysz z niej ssał, a co za tym idzie, do której przystawiać przy następnej pobudce.
Zamotanie w chustę umożliwia pokręcenie się po domu. Niestety nigdy nie wiem, czy Mysz tym razem da się zamotać. Szanse na sukces są większe, jeśli jest świeżo przewinięty i nakarmiony, a brzuszek akurat spokojny.
A kąpiel w wannie, pod warunkiem że z pokoju nie dobiega do łazienki ryk Mysza, boska.
I żeby nie było tak różowo: hemoroid czy szczelina odbytu, oto jest pytanie.
A co jakiś czas mam doła, płaczę, chcę się tylko skulić, zawinąć w kołderkę i żeby nikt nic (a już zwłaszcza piersi) ode mnie nie chciał. I być zaopiekowaną. I czuć się atrakcyjną.

Zwięźle

2009-04-20T12:18:00.000+02:00

Żyjemy całkiem nieźle.
Z karmieniem coraz lepiej. Co prawda Mysz nadal zasypia w trakcie, ale takie karmienie, jak niżej już się nie powtórzyło. Może dlatego, że waga pokazuje, że Mysz rośnie, jak należy i po prostu wyluzowałam. Ja się nie denerwuję, że przespał prawie całą noc, on się nie denerwuje, że ja sie nie denerwuję.
Jestem zmęczona, ale mniej niż myślałam, że będę. Jedno (czasami dwa, czasami) wstawanie w nocy nie rozwala totalnie.
I odzyskałam mózg. A godziny spędzone na karmieniu sprzyjają czytaniu.
Mysz podbija kolejne serca. Zaczął od obu babć, wujka i dziadka. Potem doszła dziewczyna wujka. Wczoraj odbębniliśmy spotkanie z tą unikaną, słodką jak lukrecja i lepką jak pajęczyna prababcią. Następne dwa spotkania jeszcze w tym tygodniu.

Generalnie jest łatwiej niż się spodziewałam.

2009-04-13T10:49:00.000+02:00

Mysz nie sprawia większych problemów.

Ale.

Brodawki piersi mam tak wrażliwe, że pod prysznicem muszę je osłaniać dłonią przed strumieniem wody. Jest czwarta w nocy. Od pół godziny sytuacja się nie zmienia. Mysz sugeruje, że ma ochotę złapać pierś, ale tak naprawdę rzuca głową tak, by nie dało się skutecznie połączyć jego paszczy z piersią. Macha piąstkami, ma zaskakująco dużo siły, i co któryś raz trafia centralnie w brodawkę powodując falę bólu, od czasu do czasu zahacza nawet ostrym paznokciem. Paznokcie wyostrzają mu się natychmiast po obcięciu. Już kilkanaście razy udało się mimo to wsadzić pierś do buzi. Moment zassania piersi i pierwszych kilku pociągnięć boli przepotwornie - spina się całe ciało, w ramionach i karku mam zamiast mięśni kamienie. Najgorszy ból właśnie przechodzi i w tym momencie Mysz wypuszcza pierś. I zabawa zaczyna się od nowa. Najszerzej zresztą rozdziawia się, kiedy zaczyna ryczeć i wtedy najłatwiej go przystawić. Wygląda to sadystycznie. I tak dobrze, że coraz mniej boleśnie mi się siedzi i jestem w stanie siedzieć w miarę prosto. Mam dość. Nie wszystkiego, tylko bólu i walki o to, żeby Mysz jadł. W dzień idzie już dużo łatwiej, ale w nocy prawie się na jedzenie nie budzi, więc kiedy już się obudzi i wykazuje zainteresowanie... W momencie kiedy czuję, że dłoń chciałaby drastycznie z całej siły docisnąć łepek do piersi i o mało co nie syczę "Żryj", zaczynam płakać.
Dla kontrastu kiedy jednak uda się Mysza nakarmić i leży na ramieniu do ewentualnego odbicia, czasami obudzony z otwartymi oczami, częściej uśpiony jest taki słodki i rozczulający.

Skoro na blipie, to i tu

2009-04-05T19:18:00.000+02:00

Jedziemy zaraz do szpitala

2009-04-03T07:02:00.000+02:00

Biuletyn z placu boju

2009-03-30T20:08:00.000+02:00

Od kilku dni skurcze coraz mocniejsze i wyraźniejsze. Najwyraźniejsze rano, w półśnie i kiedy już obudzona przewalam się z boku na bok. Dzisiaj zrobiły się trochę inne i zauważam je nawet, kiedy jestem zajęta lekturą, rozmową, telewizją. Ale nadal nie mogę powiedzieć, że bolą, to tylko dyskomfort. Głupio martwić się, że za mało boli, nie? I nadal, choć coraz rzadziej, czasami nie potrafię odróżnić, czy to nie Mysz się pręży, zwłaszcza że wypełnia mnie coraz ściślej. Czyli powoli wszystko się rozwija, ale z braku doświadczenia nie mam pojęcia, czy oznacza to godziny czy może dni do prawdziwej akcji. Nie przejmowałabym się może tak bardzo, bo idzie do przodu, gdyby nie dwie sprawy. Raz, że moja nadgorliwa i nader zachowawcza pani doktor ma w zwyczaju na wszelki wypadek kłaść swoje pacjentki do szpitala w dniu, w którym przypada (jakże wiarygodny) termin wyznaczany z ostatniej miesiączki. W moim wypadku i tak dobrze, że to kilka dni po prawdziwym terminie. Co nie zmienia faktu, że grozi mi straszenie dobrem dziecka, wykłócanie się i zwrócenie się o zwolnienie do alternatywnego źródła. No a druga groźba to te dwa tygodnie po terminie, kiedy jednak należałoby coś zrobić.

Śmieszny taki i trochę już groteskowy

2009-03-25T10:14:00.000+01:00

Co mi ułatwiło życie w ciąży - lista subiektywna

2009-03-17T10:24:00.000+01:00

Witamina B6 przeciw mdłościom. Konkretnie pół tabletki co rano. Z tego co wiem, przepisywana w Stanach i chyba w UK. Nie działa na wszystkie ciężarne, ale jeśli działa, to działa.

Ubrania ciążowe. Bardzo wcześnie przestałam się mieścić w spodnie. Obie pary, dżinsy i sztruksy z golfem kupiłam z zapasem na poszerzające się biodra i to był bardzo dobry pomysł. Na początku oczywiście trochę wisiały na tyłku, przy jednych potrzebny był pasek, żeby nie zjeżdżały, drugie miały tasiemki do ściągania. Sztruksy okazały się bardziej rozwojowe od dżinsów - noszę je do tej pory. Dżinsy w którymś momencie zaczęły jednak upijać w brzuch.
Co do góry. Koniecznie tuniki odcinane POD biustem. Część w teorii taka jest, ale w praktyce na piersi jest tak mało miejsca, że cięcie wypada w połowie biustu. Efekt - bezkształtny, wielki namiot. Tak samo jak co obszerniejsze swetry i koszulki przedciążowe. Tuniki sprzedawane przez producentów na allegro bywają fajne w kroju, ale te, na które trafiłam, są z kiepskiej dzianiny, w sam raz na jedną ciążę, a potem na szmatki. Najfajniejsze, które mam, to dwie używane z allegro i najulubieńsza - marki Torelle (fakt że prawie dwa razy droższa niż te allegrowe nówki, ale jakość odpowiada cenie), tej samej, co sztruksy. Dla łodzianek - do kupienia w Ptaku, hala A, boks 7. W Ptaku warto jeszcze zajrzeć na stoisko 6,7 w hali C.
Sprawdziły mi się majtki ciążowe firmy Canpol, te pod brzuch. Rozsądna cena (przynajmniej na allegro) i dobrze się noszą. Kiedy je kupowałam byłam na granicy rozmiarów, wzięłam perspektywicznie większy i dobrze, nadal nie są zbyt ciasne. Natomiast rajstopy ciążowe, próbuję znaleźć markę i wydaje mi się, że to były Lida Maternity, kiepskie. Jakby przez ten klin na brzuch nogawki były wszyte na skos, w którą stronę nie założysz stóp, masz wrażenie, że to ta niewłaściwa, że włókna ciągną na ukos. Drugi raz spróbowałabym wyczytanego gdzieś na forach patentu: kupić największy rozmiar, ten z porządnym klinem i zakładać tył na przód. Nie testowałam, ale na pewno to tańsze rozwiązanie.
Biustonosze, to wiadomo, sugeruję udanie się na Lobby Biuściastych, sukcesywne kupowanie jednego, dwóch egzemplarzy (da się przeżyć z jednym dobrym biustonoszem) w rozmiarze na zapas i przesiadkę przy pierwszych oznakach wyrastania z rozmiaru aktualnego. Od hasła "biustonosz ciążowy rosnący razem z piersiami" turlałabym się ze śmiechu, gdyby nie to, że tak dziewczyny niszczą sobie biust.

Od połowy ciąży sypiam z preclem, czyli kojcem Motherhood. Jest bardzo plastyczny, a jednocześnie wypchanie nie zbija się i poducha nie traci wyjściowego kształtu. No i jest zdecydowanie wygodniejszy niż obkładanie się kilkoma poduszkami i dodatkową kołdrą.

Przeciw rozstępom smaruję się kremem Gerber. Miły zapach, łatwo się wchłania i póki co nie mam ani jednego nowego rozstępu. A sądząc po tych, które mi zostały na biodrach z okresu dorastania, miały prawo się pojawić masowo. Aczkolwiek nie wiem, czy to kwestia kremu, czy po prostu taka moja uroda.

Pierwsze źródło wiedzy - książka "W oczekiwaniu na dziecko" Murkoff, Eisenberg, Hathaway. Wyważona, z w miarę aktualną wiedzą, trochę amerykańska, ale to daje się odsiać. Do tego strona Childbirth Connection. I Birth.com.au.

Karuzela

2009-03-04T11:58:00.000+01:00

Kupiłam sobie wreszcie "Początek" Szczypiorskiego (od pierwszego, licealnego czytania jedna z pozycji na liście "na pewno wrócę, kiedyś sobie kupię") i czytam. Po raz nie wiem już który.
Jak zawsze w pierwszym momencie zadziwia mnie nie ton, ale niektóre nuty, frazy na pewno. I jak zawsze stwierdzam, że pewnie w każdym innym układzie by mi one przeszkadzały, a tu pasują.
Odnajduję myśli, które są w stu procentach moje. I nie wiem, co było pierwsze. Czy przejęłam je kiedyś tam od Szczypiorskiego, czy tylko on tylko ujął to, co już we mnie było.
Przed chwilą przeczytałam rozdział o profesorze Winiarze i karuzeli na placu Krasińskich. Dało do myślenia. Bo z jednej strony zgrzyta nam zestawienie zabawy, śmiechu i muzyki ze strzałami po drugiej stronie muru w getcie, prawda? A z drugiej, czym się różnię od tych bawiących się bezmyślnie ludzi ja, próbując po prostu szczęśliwie żyć, podczas gdy świat jest pełen nieszczęścia i krzywdy? Staram się przecież nie wiedzieć o, nie widzieć głodu i skrajnego ubóstwa w Afryce czy Indiach, dziecięcej prostytucji, tortur, wojen, rzezi, dzieci-żołnierzy, bólu zwierząt. To znaczy mogę zacząć kolekcjonować wszystkie te doniesienia i co? Zaangażować się? Nawet gdybym poświęciła temu całe życie, to i tak będzie to tyle, co nic. Pomijając fakt, że nie czuję się na siłach. Mam siąść i płakać? Pomoże to komukolwiek? Że karuzelę i getto dzieliły metry? A co to za różnica, świat jest globalną wioską i to wymówka, że to gdzieś tam i mnie nie dotyczy. Czym różnię się od tych, którzy bawili się na karuzeli?

Trzy sceny z życia szczura

2009-02-28T08:08:00.000+01:00

W jakiś sposób rozumiem wszystkie, tylko pierwszą jestem w stanie usprawiedliwić.

Pierwsza, druga klasa. Chodzę do szkoły nierejonowej - jest lepsza, jednozmianowa i jest bliżej, ale wszystkie (z jednym małym wyjątkiem) koleżanki mieszkają na innym osiedlu, w pobliżu szkoły. Po lekcjach pada propozycja, żebyśmy się w kilka osób razem pobawiły na podwórku. Chętnie przystaję, wchodzimy do domu do jednej z dziewczyn - chcę zadzwonić do domu i zawiadomić, że trochę tu zostanę. Dzwonię chyba dwa razy, ale nikt nie odbiera. Bawimy się, jest fajnie, mijają może dwie godziny. Odnajduje mnie mama. Dalej pamiętam, jak we dwie idziemy w kierunku domu, ja zapłakana tłumaczę, że przecież dzwoniłam. Czuję potworne potępienie, jakbym nieświadomie popełniła zbrodnię.

Tuż przed wyprowadzką, zatem albo końcówka drugiej klasy, albo wakacje między drugą a trzecią. Po rozwodzie rodzice jeszcze jakiś czas mieszkali razem. Wychodzę na chwilę do koleżanki z podwórka. To taka dużo luźniejsza znajomość z trzepaka. Mieszka na ostatnim piętrze. Coś przekazać, w każdym razie na chwilę. Mama wie, że. Jakoś się przeciąga ta chwila, może niespodziewanie znalazłyśmy wspólny temat i się zagadałyśmy, może zaczęłyśmy się bawić. Przychodzi po mnie mama. W windzie pierwszy i jedyny raz tak po prostu dostaję w twarz.

To musi być już po wyprowadzce. Jestem (jesteśmy z bratem?) od kilka dni u ojca. To chyba pierwszy raz, kiedy jesteśmy. Dwa piętra wyżej mam najlepszą przyjaciółkę. W ogóle jest fajnie. Odbieram telefon od psiapsiółki mamy. W tonie jak mogę być takim potworem i tak krzywdzić mamę, że nawet do niej nie zadzwonię. Nie umawiałyśmy się, że będę dzwonić, nie mówiła, że chciałaby, żebym. Dzwonię do mamy, coś w rodzaju focha. Bo ona chciałaby, żebym sama z siebie i teraz to się nie liczy.

Wspomnienie wszystkich trzech jeszcze dziś jest bardzo mocne, fizyczne. Ściska brzuch, wywołuje paniczne drżenie w sercu, drapie w gardle...

Ciemna strona stanu błogosławionego

2009-02-14T08:54:00.000+01:00

Ostatnio zadano mi pytanie, jak znoszę ciążę. I taką pierwszą automatyczną odpowiedzią, która przyszła mi do głowy, było "Dobrze". A to przecież tylko część prawdy. Bo faktycznie cieszę się nią, rosnącym brzuchem, swoją figurą, tak naturalną, a tak nie do wyobrażenia jeszcze kilka miesięcy temu, hormonalnymi szaleństwami (częściowo ;), ruchami Mysza i tą całą niewiarygodną magią.
Jednak natchnięta kawałkiem komentarza ("To było dobre, przeczytać prawdziwe pomiaukiwanie, a nie wesołą notkę typowej matki polki ućpanej hormonami." Morven) na blogu Cloudy pomyślałam, że zrobię tutaj listę moich ciążowych dolegliwości. Bo to nie jest tak, że ich nie ma, czy że "ućpana hormonami" ich nie zauważam.
Przez pierwszy trymestr mdliło. Nie rzygałam, te trzy razy nad kibelkiem naprawdę sie nie liczą, bardziej odruch niż fontanna. Na szczęście zanim zrobiło się hardcorowo odkryłam witaminę B6 i jej błogosławiony wpływ. I brakowało energii. W pracy z całych sił walczyłam ze sobą, żeby nie było widać, że jedyne o czym marzę, to położyć się byle gdzie i przysnąć, albo chociaż nic nie musieć. A i tak znajdowałam sposób, żeby się na chwilę potajemnie położyć. W domu dużą część czasu przesypiałam. Przy chodzeniu bolał jeden ze stawów biodrowo-krzyżowych. Czasami tak, że szłam z przyciśniętą do niego pięścią, bo to pomagało. Bolący biust. I sikanie co chwilę. Szalałam z niepokoju przed usg genetycznym, tym na którym na podstawie wielkości kości nosowej, przezierności karkowej i czegoś tam jeszcze szacuje się ryzyko zespołu Downa. Naprawdę nie wiem, co bym zrobiła jeśli.
Drugi trymestr to nerwy, nerwy, nerwy. Nerwy w pracy. Bo śmiałam rozmawiać o "przywilejach", które gwarantuje prawo pracy za plecami koleżanek z przełożoną, a nie zwołać je i pokornie poprosić, żeby w drodze wyjątku i swojej łaski mi ich udzieliły. Bo jak koleżanka była w zagrożonej ciąży, to jej nikt... I jeszcze bo potem ówczesna kierowniczka nie chciała jej przyjąć. No i kto to widział imienin w pracy nie urządzać. A po następnej akcji postanowiłam wziąć sobie do serca argument tej właśnie koleżanki ("jak się nie czuję na siłach, mogę przecież iść na zwolnienie, bo jest płatne 100%"), zostawiając burdelik w jedynej chwili, w której część mojej pracy miała szansę spaść na tak dobrze doradzające koleżanki. Tak mam zły charakter. Chciałam wrócić po dwóch, trzech tygodniach, jak odpocznę i zregeneruję odporność na wyżej wymienione. Nie wróciłam, bo w międzyczasie kochane hormony przesadziły i trochę za bardzo poluzowały spojenie łonowe. Przez dwie godziny ból narósł do tego stopnia, że nie byłam w stanie chodzić - przemieszczałam się na czworakach, na rękach wciągałam na łóżko i kibelek. Nawet ćwierć obrotu na stojąco było poza zasięgiem. W następnych dniach się poprawiło, ale już wiedziałam, jak to może smakować. Owszem rozchodzące się spojenie zdarza się w ciąży, ale zwykle w końcówce, a nie jeszcze w pierwszej połowie. Żeby jeszcze lekarka wspomniała o takiej możliwości, ale nie, wyglądało to tak, jakby sama nie wiedziała, co się dzieje. A odwiedziny w szpitalu ze spakowaną na wszelki wypadek torbą? Nerwy, nerwy, nerwy. Plus postępujące ogłupienie. I poczucie uwięzienia w domu na długie miesiące ze świadomością, że powinnam się oszczędzać, bo co jeśli to spojenie rozejdzie się jeszcze bardziej. Chód pingwina i, mniej lub bardziej, bolący każdy obrót w łóżku. Samotność. Zaparcia. Szalone, megasmrodliwe wiatry, niemal nie do opanowania. Właściwie ze względów humanitarnych powinnam zamieszkać odizolowana w łazience. I zgaga.
Trzeci trymestr i cukrzyca. Nerwy. Dieta, której mam serdecznie dość. Oszczędzanie się przestaje być tak ważne. Ruch obniża cukier, a to w tym momencie ważniejsze niż spojeniej - najwyżej będę chodzić na czterech. Póki co na szczęście nie pogarsza się. Boląca kość ogonowa, bolące plecy, pingwin, zaparcia, wiatry, zgaga, sikanie co chwilę. Wysiadanie z auta, zmiany pozycji w łóżku i na kanapie, schylenie się, zakładanie butów i spodni, wszystko to coraz bardziej utrudnione i poparte czymyś między sapaniem a okrzykiem tenisistki walącej z całej siły w piłeczkę. Część ruchów Mysza bardzo nieprzyjemna, mniejsza część, ale. Za mały brzuszek Mysza i rozważania, czy to nie przez tę cholerną dietę cukrzycową, czy ja go nią nie głodzę. Czy dobrze robię nadal pilnując cukru. Dobra strona to taka, że przestałam się tak panicznie bać każdego pomiaru cukru - najwyżej Mysz trochę przytyje. Opracowywanie strategii tyczącej biustonoszy-karmników. To będzie minimum brytyjskie 65H, na nasze między 65L a M. Przerasta mnie to. Lęki przedporodowe, te które i tak by były, przed nieznanym, przed złamaniem przez ból. I te tyczące miejsca porodu i zwyczajów w nim panujących. Rozważania, co zrobić, żeby ewentualna porodówka była "swoim" miejscem, takim, które nie zahamuje postępu porodu. I, chociaż nie chcę rozważać takiej opcji, co jeśli to jednak będzie musiała być Matka Polka, jak wtedy walczyć o aktywny poród i jak sprawić, żeby sama konieczność walki nie rozsypała wszystkiego.

PS. Wiedziałam, że o czymś zapomnę. Mam galopujący cellulit - jest już nawet na kolanach. I odczuwam zwiększoną wagę. Sypiam na boku, jednym i drugim, głównie lewym zresztą, i tym kawałkiem mnie, który styka się z łóżkiem, mocno czuję zwiększony o jakieś 12 kilo ciężar. To gorsze, uszkodzone w dzieciństwie ręką braciszka uzbrojoną w dziabkę kolano przy chodzeniu też te kilogramy czuje.

Odstresowuję się

2009-02-13T11:48:00.000+01:00

Tak:

i tak:

Może nawet uda mi się skończyć, zanim się rozdwoję. (Powiększenia po kliknięciu.)

2009-02-06T10:57:00.000+01:00

Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki, rośnij duży, okrąglutki. Baloniku mój malutki...

Odnoszę wrażenie,

2009-02-04T13:38:00.000+01:00

że najprościej byłoby machnąć ręką i poddać się biegowi wydarzeń. Niech się dzieje, co chce, niech ze mną robią, co chcą.
Tylko że wszystko, dosłownie wszystko się we mnie na tę myśl buntuje. Skoro jest cień cienia szansy, nie wybaczyłabym sobie, że się go nie chwyciłam. Stawka za wielka.
Męczę się oczywiście. Zwłaszcza że teraz już naprawdę nie wiem, czego się trzymać. A w środku mini-histeria.
I powracający refren "Naucz się wreszcie, że tobie marzenia się nie spełniają, że tobie się nie układa".

Parę dni temu w wannie

2009-01-28T20:52:00.000+01:00

"Hmmm, coś dawno główki nie udało mi się wymacać. Od wielu dni. Tak go głaszczę i w ogóle, chyba nie urwałam!? Aaaa nie, przecież się rusza, bez łebka by się nie ruszał."

Przygotowuję się

2009-01-27T13:34:00.000+01:00

Czytam po raz kolejny "Active birth" Janet Balaskas dla strony technicznej.

"Birthing from within" Pam England i Roba Horowitza, żeby się przygotować psychicznie. I jeśli bym miała wybrać jedną jedyną książkę na ten temat do przeczytania, tę, która mi najwięcej dała, to właśnie tę. Na Amazonie są zamieszczone malutkie fragmenty, ale dają jakieś pojęcie.

A w ramach przygotowań duchowych wracam do "Potęgi mitu" Josepha Campbella.

Czysto praktycznie zaczęłam oglądać DVD dołączone do książki Zawitkowskiego. Po trochu, z powtórkami. Żebym się nie bała dotknąć Małego Myszy. Przerzucam też "Pierwszy rok życia dziecka". No i powinnam zrobić rozpiskę, kiedy jakie badania nam zostały.

Bardzo subiektywnie

2009-01-23T09:37:00.000+01:00

Jak jeszcze nie chciałam dziecka, jednym z argumentów przeciw (nie najważniejszym zresztą) było to, że nie ma szansy, żeby hormony nie ogłupiły. No bo bądźmy szczerzy, co powstrzymuje w krytycznych momentach matki przed zamknięciem wyjącego dziecka głęboko w szafie i ucieczką w świat, co sprawia, że kupa (kupa!) własnego potomka to co innego niż każda inna kupa świata włączając w to własną (z niejednych ust słyszane)? Nie wiem, czy gatunek by przetrwał na samych wyższych uczuciach i wyrozumowanym podejściu mam młode, to trzeba się nim zająć. Hormony. Instynkt. Jak zwał, tak zwał.
W każdym razie zdecydowałam się na dziecko ze świadomością, że mnie ogłupi. I z bardzo mocnym postanowieniem, żeby w jak najmniejszym stopniu zmuszać innych do uczestnictwa w. Wychodzi różnie. Blog zrobił się bardzo ciążowy, blip podobnie, ale już na naszej-klasie zdjęcie brzuchatej mnie jest jedno. Tematy rozmów się zawęziły, ale kiedy dzwoniłam z życzeniami świątecznymi najpierw dopytywałam się, co u rozmówcy. I mam nadzieję, że ograniczę się do pokazywania dwóch, trzech zdjęć Małego Myszy zamiast albumu z setką prawie jednakowych dziecięcych fotek. I zastrzelcie mnie, jeśli za pięć lat każdą wypowiedź będę zaczynała od "A moje dziecko wczoraj..."
Zmierzam do tego, że liczyłam się z budyniem zamiast mózgu. Zgodziłam się na to. I może dlatego przyznaję się i przed innymi, i, zwłaszcza, przed sobą samą, że wzruszają mnie te malutkie ubranka, zdjęcia noworodków, wykluwające się żółwiki, reklamy, doniesienia o chorych dzieciach, które wyzdrowiały, a już piosenka Rynkowskiego "Natalie"... Patrzę z zewnątrz na siebie i bawi mnie tylko, że to aż tak, że po kim jak po kim, ale po sobie bym się tego nie spodziewała.
A określenie "ciężarówka" bardzo lubię. Dla mnie jest takie jakieś sympatyczne i zupełnie nie kojarzy się z wielkością, masywnością i czym tam jeszcze. Nie przeszkadza mi, kiedy pani pobierająca krew mówi do mnie per "mama". Ba, nie przeszkadzają mi ci, którzy głaszczą po brzuchu. Może dlatego, że bez wyjątku były to osoby, które bardzo lubię i tak samo nie widziałabym problemu w tym, że za rok, dwa, trzy pogłaszczą Mysza po głowie. I to pogłaskanie w ich wykonaniu odbieram jako bardzo miły wyraz życzliwości dla nas obojga.

Sen mara

2009-01-21T11:02:00.000+01:00

Noc nieprzyjemnych snów. Nie koszmarów, po prostu nieprzyjemnych.
W czasie studiów powtarzał mi się sen, w którym okazywało się, że nie spisałam z planu jakiś tam zajęć i siłą rzeczy, nie chodziłam na nie. Okazywało się tak pod koniec semestru. Budziłam się z tym przekonaniem, że przegapiłam i jak to teraz odkręcać. Bywały też takie z wybieraniem się na zajęcia i straszną niemożnością wyjścia o odpowiedniej porze z domu, potem złapania tramwaju/autobusu, a gdy to się cudem udawało zdarzały się niespodziewane awarie, zmiany trasy zupełnie od czapy i śnieg uniemożliwiający jakikolwiek ruch.
Jak się okazuje sen o przegapionych zajęciach nie zniknął z końcem edukacji, tylko się przyczaił i dziś znienacka zaatakował.
A potem był sen dziwny. Po małej próbie opowiedzenia stwierdzam, że go nie opiszę. Pojawiały się w nim obie moje babcie, pracowa emerytka, nasza stara jamniczka, która nie żyje już ładnych kilka lat, blok, w którym mieszkałam od urodzenia do rozwodu rodziców i dawna przyjaciółka, ta z piaskownicy. Wspominałam, że ulubiona babcia od śmierci dziadka coraz bardziej i bardziej sprawia wrażenie, że powoli odchodzi? Więc ten sen, kiedy się z niego obudziłam nad ranem sugerował, że to już. Makabryczne.

"Piękna sztuka zegarmistrzostwa"

2009-01-08T12:13:00.000+01:00

Wczoraj przerzucałam kanały usiłując znaleźć coś interesującego i trafiłam w środek jakiegoś dokumentu o zegarkach mechanicznych i zegarmistrzach z tych najbardziej uznanych/najdroższych firm. Jak trafiłam, tak wsiąkłam. Oglądałam zafascynowana, z (dosłownie) opadniętą szczęką i próbowałam określić, co właściwie czuję.
Wszyscy ci skupieni, niewiarygodnie cierpliwi ludzie z lupami zegarmistrzowskimi w oku, mnóstwo filigranowych części tworzących skomplikowane, miniaturowe i jednocześnie, w taki abstrakcyjny sposób, piękne mechanizmy. Takie na przykład - warto kilku przyjrzeć się z bliska, na przykład ten drugi w pierwszym rzędzie... Pokazywane również w ruchu. Można na taki pracujący werk patrzeć godzinami. Skupiony, profesjonalny, jak wszyscy dookoła młody zegarmistrz z irokezem. Pani szlifująca krawędzie jednej małej części i spokojnie informująca, że oszlifowanie jej zajmuje (dwa? nie pamiętam dokładnie) tygodnie. Ręczne zdobienie elementów. Grawerowania, jak na przykład na tym zdjęciu, zwłaszcza motyw z lewej strony na dole. Szkieletowanie - wycinanie zbędnego materiału z części werku tak, że w rezultacie mamy ażurowy wzór i o niebo lepszy widok na działający mechanizm.
Kosztują takie zegarki kilka, kilkanaście, nawet kilkaset tysięcy euro. Ale to nie cena mnie fascynuje. Niesamowita jest zaklęta w tych zegarkach cierpliwa praca, energia wszystkich tych ludzi. Trochę jak w budowanych przez kilkadziesiąt lat katedrach, czy w przepisywanych ręcznie i bogato zdobionych iluminacjami manuskryptów. I piękno mechanizmów, nie tylko fizyczne, ale też i tego rodzaju, co piękno matematyki.
Kiedy wyobrażam sobie, że mogłabym być niesamowicie bogata, tak bogata, że nawet i same odsetki od kapitału wystarczałyby mi na wszelkie wypadki, to wydaje mi się, że nie kupowałabym sukienek ze grube tysiące, samochodów za jeszcze grubsze i wypasionych rezydencji. Że to wręcz niemoralne. Ale przekonałam się wczoraj, że do tych zegarków mam inny stosunek. To dobrze, że są ludzie, którzy je kupują. Że te niesamowite przedmioty mogą istnieć. I nieważne, że nigdy nie będzie mnie na coś takiego stać - dobrze wiedzieć, że są.
Jeden z zegarmistrzów z filmu powiedział coś takiego, że do tej pracy trzeba być trochę autystykiem i żyć w świecie, który już nie istnieje.

Powtórki: 17-stego o 9:00 i 23-go o 17:15. Niewykluczone, że obejrzę.

W zawieszeniu

2009-01-03T13:12:00.000+01:00

między nadzieją, a paniką i najgorszymi wizjami. To nie jest fajne.
Ograniczyłam słodkie i badam cukier. Poza nieszczęsną owsianką nie tylko nie przekraczam normy, ale w przytłaczającej większości po godzinie od posiłku mieszczę się nawet w normie dla po dwóch godzinach. Warzywa na parze w krytycznej, śniadaniowej porze, wyrabiają się doskonale. Najwyżej za jakiś czas nie będę mogła na nie patrzeć. Trudno, trzy miesiące przetrzymam, są rzeczy ważne i ważniejsze.
Tylko co z tego, jeśli nie wiem, co na to lekarze i położna. Nie boję się skutków tej cukrzycy dla Myszy ani dla mnie. To znaczy chciałabym jeszcze dokładnie wiedzieć, dlaczego winszują sobie specjalnych środków ostrożności przy porodzie. Część "cukrowych dzieci" jest duża, ale od określenia tego jest usg. Obił mi się za niski poziom cukru u dziecka, ale czy i przy ustabilizowanych cukrach matki, nie wiem. Zbyt szybko dojrzewające łożysko? Jeśli, to też przecież można sprawdzić przed.
Boję się, że zmuszą mnie do rodzenia w Matce Polce. Że jeszcze przed terminem, albo punkt termin zmuszą do wywoływania porodu, bo tak. Ze wszystkimi przypisanymi atrakcjami. Czy dam radę się nie zgodzić w obliczu straszenia, że zabijam dziecko. I co jest lepsze cesarka czy wywoływany poród. Poród po oksy ze znieczuleniem zewnątrzoponowym, czy bez.
Nadal najbardziej chcę w domu. Nadal uważam, że to jest najbezpieczniejsza opcja. Owszem, właśnie tak. Tylko że wiem, że nasza położna jest dość zachowawcza. Czy wystarczą jej cukry w normie? Hemoglobina glikowana? Tego badania jeszcze nie robiłam.
W środę wizyta u gin. Pewnie wyśle mnie do diabetologa. Chyba pora porozmawiać o tym, czego chcę i czego nie chcę w związku z porodem. Wybadać, co w jej mniemaniu wchodzi w grę i jak trudno będzie, jeśli będzie mieć inne zdanie. I w zasadzie pewnie pierwszy wyrok. Czy jej szpital wchodzi w grę.
Diabetolog, drugie miejsce, gdzie mogę sporo wygrać, albo sporo stracić. Może uznać, że taki poziom cukrów to betka, że nie przeszkadza rodzić w zwykłym szpitalu. A może, może nawet, że nie przeszkadza rodzić w domu. Ach, gdyby tak dał zaświadczenie dla położnej. A może rutynowo uznać...
Jakby mało mi było nachodzących mnie ostatnio zwykłych przedporodowych strachów.
Jest niefajnie.

Jakoś nie czuję się usatysfakcjonowana

2008-12-29T18:53:00.000+01:00

przynależnością do "elitarnych" 3-5% ciężarówek. W związku z którą konieczne stało się nabycie tego oto narzędzia tortur.

Informuję zatem, że żyjemy

2008-12-23T09:10:00.000+01:00

Wszyscy.
Najzdrowszy z trójki pozostaje Mysz.
Prócz piątego dnia kataru, rozchodzącego się spojenia łonowego (to boli i ogranicza ruchy, tak, nadal), psychicznych efektów uwięzienia i ogólnego popierdolenia, od tych dwóch, trzech miesięcy boleśnie uświadamiam sobie, jak bardzo jestem samotna. Jak mało jest ludzi, których obchodzę i w jakim to stopniu obchodzę tych, których jednak.
A ponadto szansa na to, że spierdoli mi się kolejne marzenie wzrosła. Co i jak pisać nie będę, bo po co.
Nie pasuję do naszego typowego blogowego światka. Raz, że za bardzo jestem z siebie zadowolona, kiedy jestem, zamiast się pokrygować w celu uzyskania komplementów. Piszę, że podobam się sobie w tej ciąży, w odpowiedzi zostaję uświadomiona, że niech no tylko będę w dziewiątym miesiącu... No cóż, podejrzewam, że w dziewiątym miesiącu mogę być ociężała i popuchnięta, ale to chyba nadal nie powód, żeby widzieć się jako tłustą świnię. A kiedy mi źle, to nie dodaję, że jestem silna, dam radę i proszę mi nie pomagać. Bo zdaje się, że dopiero to wywołuje współczucie. Ciekawe zresztą, czy ktoś się poczuje personalnie dotknięty. A to ogólnoblogowa obserwacja.

Coś pozytywnego na koniec?
Mam wsparcie Krecika i codziennie, namacalnie czuję, jak bardzo go kocham.
I doceniam zainteresowanie tych, którzy się interesują, żeby nie było.
A nasz piękny chanukowy świecznik się sprawdza.

O = 100 cm

2008-12-10T10:17:00.000+01:00

Owszem, kiepskie technicznie.

Odrobina codzienności

2008-12-02T14:22:00.000+01:00

Strasznie niefotogeniczna ta klawiatura, zupełnie jak ja - zdjęcia nie oddają uroku ;) Plus kawałek opakowania Małego Myszy.

(Wersja nieco większa po kliknięciu, tak?)

2008-12-01T09:35:00.000+01:00

Rogów na razie nie będzie, a ewentualne przemądrzałe i oceniające komentarze wylecą w powietrze bez ostrzeżenia.
Bo nie zamierzam znikać ważnych tematów.

Przyzwyczajam się

2008-11-27T10:26:00.000+01:00

do faktu, że to chłopak.
Jak bardzo chciałam dziewczynki, przekonałam się po usg, na którym się okazało. Przeryczałam nie wiem ile czasu, Krecik by pewnie wiedział. I pojawiły się myśli, które mnie samej bardzo się nie spodobały. W skrócie, że różnych rzeczy, które dla dziewczynki najoczywistsze, z chęcią i pieśnią na ustach, dla chłopca nie warto. I że nagle nie mam ochoty na wyszukiwanie po allegro wyposażenia... Że zniknęła połowa radości z dziecka. Tak bardzo mi się to nie spodobało, że we wtorek idę obgadać temat z moją terapeutką, tą samą, z którą spotykałam się trzy lata temu. Bo opłakanie tej dziewczynki, której nie będzie (fuj różowych piórników i gumek do włosów, pierwszych staników, pierwszej miesiączki, lektur "Ani z Zielonego...", Siesickich i Musierowicz itd. itp. i recept, jak być szczęśliwą kobietą w patriarchalnym świecie), jest konieczne, ale nie chcę, żeby odbiło się to na moim synku. Nie jego wina, że nie jest dziewczynką i to ja muszę sobie z tym poradzić.
Przy czym jak tak piszę tę notkę, a łzy niespodziewanie same lecą, zdaję sobie sprawę, że bardzo mocno to we mnie siedzi. Tak, na co dzień łatwiej się skupić na imieniu, które tak trudno wybrać, bo nie ma fajnych męskich imion i mieć wrażenie, że powoli, powoli się przyzwyczajam.

W sobotę

2008-11-17T09:39:00.000+01:00

spotkaliśmy się z położną. Pokonwersowaliśmy jakąś godzinę chyba siedząc w sali porodowej. Tej sali porodowej, która na mnie czeka, jeśli nie wypali opcja domowa.
Wrażenia z rozmowy jak najlepsze. Rozsądne podejście. Byliśmy sprawdzani, czy nie rzucamy się "na hurra", czy wiemy, z czym się wiąże poród domowy, uświadamiani o wadach (w tym zakresie nic nowego, wszystkiego byłam świadoma). Następne spotkanie mniej więcej w styczniu, u nas w domu.
Teraz trzeba trzymać kciuki za to, żebyśmy się z Myszą do porodu domowego kwalifikowali. Za ciążę bez komplikacji, właściwe ułożenie Myszy. No i zgranie w czasie, bo dyżury.
Właśnie się dowiaduję zresztą, że w nocy przed naszym spotkaniem rodziła tam dziewczyna, od której miałam namiary na położną. Kiedy położna wspomniała o tym porodzie tak się zastanawiałam, czy to nie ona. I proszę.
Sala porodowa bardzo szpitalna, białe i czarne kafelki, dwa stanowiska, leżanka, łóżko porodowe i tylko kawałek podłogi pomiędzy. No dobrze, Krecik zauważył ładny zielony sufit. Odent pisał, że miejsce do rodzenia powinno być takie, żeby równie dobrze chciałoby się w nim kochać. Tego kryterium ta "nasza" porodówka nie spełnia na pewno. To znaczy właściwie kochać można się wszędzie (hihi, również w Domu Pielgrzyma w Toruniu, prawdaż), ale... Dobrze zrobiło mi to, że tak sobie tam siedzieliśmy i rozmawialiśmy o w gruncie rzeczy bardzo prywatnych sprawach, bo teraz kojarzy mi się to miejsce mimo wszystko z jakąś intymnością. I zostałam zapewniona, że nie robi się niczego bez zgody rodzącej, że można jeść i pić, i rodzić w dowolnej pozycji, a porodów się z założenia nie pogania. W razie, gdyby to jednak musiał być szpital...

Prawie połowa

2008-11-09T19:53:00.000+01:00

Dwa dni temu odkryłam myjąc twarz, małą grupkę wybroczyn na podbródku. Podzieliłam się odkryciem z Krecikiem. Ale dopiero po jego drugim komentarzu załapałam, skąd mi się wzięły. Przyszła paczka z dojarką i trzeba było ją koniecznie wypróbować. Zakrywanie dłonią nie dawało żadnego efektu. A że podbródek trochę zbliżony kształtem... No przecież nie przystawię do cyca czegoś, o czym nawet w przybliżeniu nie wiem, jaki robi efekt.
Hormonalnych zmian w osobowości ciąg dalszy. Podczytuję "Breastfeeding your baby" Sheili Kitzinger (mnóstwo zdjęć) i poradnik Zawitkowskiego. Rozczulają mnie (mnie!!!) te małe żaby, im mniejsze, tym bardziej. Nie wspominając o tych baaardzo zaspanych. Ba, dzisiaj rozczuliły mnie wykluwające się na filmie przyrodniczym żółwiki, a niewiele brakowało, żeby i malutkie krokodylki, które obiektywnie rzecz biorąc są obrzydliwe.
Efekt lektur jest jeszcze taki, że zaliczyłam już sen o pierwszym karmieniu, które może nie poszło zupełnie gładko, ale nabyta wiedza pozwoliła przezwyciężyć początkowe trudności. Jak również sen o pierwszym przewijaniu, z którego morał taki, że jeszcze trochę trzeba doczytać.
Ponadto jestem umówiona na pierwsze spotkanie z położną, która przyjmuje porody domowe. Sugestia, czy nie, ale w czasie naszych dwóch, króciutkich, rozmów przez telefon, miałam wrażenie, że dzieje się tak, jak powinno. A głos mimo wewnętrznego rozdygotania (nienawidzę dzwonić do obcych osób i załatwiać czegokolwiek i przeżywam to przepotwornie) miałam pewny.
Mała Mysz szaleje i jest to zabawne wrażenie. A za tydzień z małym hakiem będziemy się dogadywać, żeby pokazała co trzeba i żebyśmy wreszcie wiedzieli, z kim mamy do czynienia, XX czy XY.

Na zwolnieniu dzieci się nudzą

2008-10-30T08:53:00.000+01:00

Pani doktor nie może powiedzieć "A nie mówiłam". A mówiła, że te jej pacjentki, które nie chciały iść na zwolnienie, a później jednak poszły wszystkie były zadowolone i bardzo sobie chwaliły.
No to ja sobie nie chwalę. Tyle że to mniejsze zło od początku jest. Miało być na do szóstego, żeby przewaliły się szkolenia, a ja odpoczęła od bab "Mnie było źle, tobie też ma być" w pracy. I wiedziałam, wiedziałam, że pod koniec będzie tak, jak jest. Że się snuję. Że odmóżdża mnie dwa razy szybciej. Że się nudzę jak mops. A przecież i tak mogłam trochę zająć się mieszkaniem. Teraz już jakby nie bardzo mogę.
Wygląda na to, że kości nie mają zamiaru przestać boleć tak zupełnie. A ja poczytałam o rozejściu spojenia łonowego i boję się. Gdyby całkowicie przeszło, tak, wtedy może nie zgodziłabym się na dłuższe zwolnienie i powalczyła. Ale wiem, że zeszłoczwartkowe to tylko namiastka tego, jak może boleć. Jakieś długie tygodnie po porodzie, owszem. Więc boję się i nie zaryzykuję.
Boję się takiej ewentualności. Jak również, trochę mniej, że jednak z tegoż względu będę musiała pożegnać się z opcją porodu siłami natury. Nie chcę cesarki z różnych powodów, ale jeśli będzie trzeba... Znowu mniejsze zło.
Wybiorę się do ortopedy. Ponoć niektórzy położnicy lekceważą dolegliwość na zasadzie rozejdzie się i zejdzie.

Po piątkowej wizycie w szpitalu

2008-10-27T12:40:00.000+01:00

jestem jeszcze bardziej przekonana, że jeśli to tylko będzie możliwe, chcę rodzić w domu. Od wejścia byłam w środku rozdygotana. I takie drobiazgi, które jednak wyraźnie pokazują, kim, a właściwie czym, jesteś, kiedy się tam znajdziesz. Pani doktor wyrwało się do mnie "Chodź". W trakcie wizyt jestem oczywiście traktowana per pani. W pokoju badań, gdzie mnie zaprowadziła, jeszcze dwie babeczki z personelu, coś załatwiały, czegoś szukały, nie wiem, nieważne. Rozbierałam się i wskakiwałam na samolot w ich obecności. I fakt, że akurat nie mam problemu z wyskakiwaniem z majtek przy obcych (z rozdziawianiem bobra w pozycji żuka przewróconego na plecki niejakie problemy mam), nie ma tu nic do rzeczy. Po prostu poszanowanie intymności nie istnieje. A przecież to i tak szpital, w którym rodzi się u nas najbardziej "po ludzku".
A skoro już jesteśmy przy samolocie. Ktoś powinien ostrzec, że w ciąży badanie wewnętrzne wygląda, delikatnie mówiąc, inaczej. Określmy to tak: mam wrażenie, jakby pani doktor miała za zadanie zbadać przy okazji migdałki. Boleć nie boli (tja, pewnie jeszcze nie boli), ale jest dość nieprzyjemne.
Dostałam leki. Coś rozkurczowego do łykania, przy czym w ulotce głównym wskazaniem jest konieczność rozkurczania oskrzeli i "zabawną" luteinę, progesteron czyli. Wydaje mi się, że bardzo na wszelki wypadek, skoro ani nie ma skurczów macicy, ani szyjka się nie skraca i nie rozwiera. No ale w tym wypadku nie zaryzykuję niebrania przepisanych leków. Nie macica, więc co? Pani doktor trzy razy pytała, czy nie boli przy sikaniu, była bardzo zdziwiona, że nie, i czy w rodzinie miewamy kamienie w nerkach. Kazała zbadać mocz i zadzwonić z wynikami. Topsz. Zawiozłam dzisiaj wydzieliny i ledwo się dowlokłam na, a potem z przystanku. Jednak chodzenie boli. Według mojej prywatnej teorii, to źródłem bólu są kości łonowe. Pewnie się rozsuwają, przestawiają i poszerzają wylot. Nawiasem mówiąc, jak wyobrażam sobie biednego dzieciaka przeciskającego się przez ten ciasny tunel, zaczynam się dusić. Całkiem możliwe, że sama w analogicznej sytuacji byłam podduszona (w końcu zdaje się, że byłam klasycznie popędzana oksytocyną) i całkiem możliwe, że z podobnych powodów mnóstwo ludzi czuje się klaustrofobicznie w bardzo ciasnych przestrzeniach.
Dostałam szczegółowy przepis, co mam zrobić zanim będzie mi wolno nasiusiać do sterylnego pojemnika. I zaskoczyłam w związku z tym i Krecika, i własną matkę informacją, że ujście cewki moczowej i pochwa to dwa różne otwory. O ile męskie zaskoczenie jestem w stanie zrozumieć, to mama mnie zdziwiła.
No i powoli zabieram się za zakupy dla Małej Myszy. Przy czym przeraża mnie deczko, ile tego wszystkiego należałoby mieć. I ceny. I to że tak naprawdę nie wiem, na co zwracać uwagę, bo być może mój zdrowy rozum to za mało. W każdym razie nabyłam na razie dwie sztuki body, takich rozpinanych na całej długości, żeby nie było problemu z przepychaniem łebka (w końcu noworodki to dla mnie prawie jak kosmici, więc im mniej komplikacji na początek, tym lepiej), kolejnych dwóch nie udało mi się wylicytować, dwa kocyki polarowe (kremowy i zielony), dwa ręczniki z kapturkiem (niebieski z żabą i kremowy z rybami) i myjkę z rybką do kompletu. A dzisiaj odkryłam istnienie przewijaków z wanienką. I tak, mam budyń z mózgu. Nie umiem napisać ortograficznie prostych wyrazów bez sprawdzania, czy na pewno dobrze piszę. Wzruszam się byle czym w tym samolotami i śmigłowcami armii amerykańskiej i tym że Piotr Boruta nie przeszedł dalej w "Mam talent". A zainteresowania praktycznie ograniczają mi się do ciąży, porodu, wyprawki i tego, czy to coś, co z rzadka czuję to Młode, czy jednak nie.

...

2008-10-24T09:11:00.000+02:00

No to jedziemy sprawdzić, czy Małej Myszy nic nie grozi.
I mam nadzieję, że wrócę tu po południu.

Pierwsze próby

2008-10-21T06:57:00.000+02:00

Było na blipie, może być i tu.

Notka, która była ukryta

2008-10-17T13:43:00.000+02:00

Popłakałam się w wannie. Takim zapiekłym, zastarzałym płaczem, który znienacka znalazł sobie ujście. Kamyczkiem, który uruchomił lawinę, była myśl, że dobrze byłoby wykorzystać ten czas również na medytację. A później to zahaczyłam myślami o powody, z których jestem od długiego czasu, zapożyczmy określenie, "wierząca, niepraktykująca", i powody rozstania z byłym. I powody, dla których jednak poszłam na to zwolnienie. I jeszcze dlaczego niektóre osoby nie pojawiły się na ślubie. I wbrew pozorom łączy się to w jeden wątek.

Potrzebuję na jakiś czas totalnego zaopiekowania. Warunków, żeby zdjąć pancerz chroniący przed światem. Cieplarni, gdzie moje potrzeby będą realizowane bez konieczności ich artykułowania, a najlepiej jeszcze zanim je sobie uświadomię. Chcę być zaopiekowana tak, jak jest zaopiekowane malutkie, puchate, słodkie zwierzątko. I chroniona przed nieprzyjemnościami. Poczynając od konieczności wymyślenia, co by tu zjeść. Na jakiś czas.
Że dziecięce?
Że nierealne?

Zabawne, ostatnio dostałam trochę bezwarunkowego dopieszczenia. Krecikową notkę, telefon od brata, który dzowił tylko po to, żeby spytać jak się czuję, rozmowę z koleżanką poświęconą w dużej części mnie i ciąży, a też się nie spodziewałam. O ironio, być może właśnie to pozwoliło wydobyć się.

Mogę mieć tylko nadzieję, że mimo własnych braków, będę w stanie jakoś zapewnić Małej Myszy to, czego będzie jej trzeba. We właściwym czasie i we właściwej ilości.

Jak widać tej notki nie można komentować. Ewentualne komentarze na jej temat zamieszczane pod innymi notkami będę kasować.

15 tc

2008-10-06T08:41:00.000+02:00

Zanim napiszę tę poważniejszą notkę, o której pomyślałam jakiś czas temu oglądając w lokalnej telewizji końcówkę jakiegoś programu i o której sobie przypomniałam przedwczoraj dokumentacja. Tak, ostatnio to bardziej fotoblog.

Szczur torebkowy pomaga mi czasami wygodniej spać. Albo tak, jak na zdjęciu, albo między piersiami, kiedy górna pierś ciągnie.

W bonusie

2008-09-23T08:41:00.000+02:00

Wyraźne sny od dawna. A dziś dwa rozdygotane wybudzenia ze snów, w których straszliwie płakałam. W pierwszym, bo wszyscy pozapominali o moich urodzinach i nie złożyli życzeń. W drugim (z jakże doniosłego powodu hihi), że nie było odpowiedniej bluzki.
Kichnięcie potrafi skończyć się chwilowym bólem naciągniętego ścięgna w pachwinie, a kaszlnięcie - przestawieniem czegoś w pośladku. Kto by się spodziewał.
Tu piszą, że zdarza się czuć ruchy w 12-13 tygodniu. A "a faint, fluttering feeling (like 'butterflies') or like small bubbles 'popping' in your belly" i "a similar feeling to when your muscles involuntarily 'twitch'" całkiem zgrabnie opisują to zabawne coś, co poczułam dwa razy. Jednak nie upieram się. Może to Młode, może nie. Poczekam, poobserwuję, w końcu się okaże.
Coraz bardziej chcę mieć apostazję z głowy. W końcu to tylko nieprzyjemna formalność, potwierdzenie stanu faktycznego. Nieprzyjemna, bo albo spotkam bucowatego archetypowego księdza, albo kogoś zaangażowanego, dla kogo będzie to w jakiś sposób porażka. A jeśli jeszcze będzie chciał się upewnić, tak, wtedy będę musiała bardzo oględnie i jednocześnie przekonująco opowiedzieć, co sądzę o jego wyznaniu. Przy czym szansa, na ten drugi scenariusz jest jakby większa, bo parafia, gdzie mnie chrzcili jest prowadzona przez zakonników. Znam godziny funkcjonowania kancelarii, mam prawie przygotowane pisemne oświadczenie. I po namyśle doszłam do wniosku, że zrobię to osobiście.
PS. Załatwione.

2008-09-18T10:21:00.000+02:00

Grzeczne było, pokazało bez problemu, co było do obejrzenia.

Fałszywa jedna trzecia

2008-09-12T10:25:00.000+02:00

W poniedziałek (lub w piątek) stuknie te dwanaście tygodni, a ja ciągle miewam chwile, kiedy niedowierzam. No bo jak to??? Ja? W ciąży?
Wbrew oczywistym dowodom. Badanie krwi, dwukrotne obmacywanie przez panią doktor, brak okresu, mdłości, zmęczenie, co już powoli przemija, rosnący brzuch i rosnące piersi (w tej chwili dwa rozmiary w stosunku do punktu wyjścia) wszystko to to jakby mało, żebym uwierzyła tak do szpiku kości. Zastanawiam się, co mnie przekona? USG? Ruchy dziecka? Moment, kiedy ze mnie wylezie? A może nawet wtedy gdzieś tam będzie się kołatało to pytanie "Ale jak to???". Zabawne.
Z ciekawostek, mam wrażenie, że w środku jestem zawinięta szczelnie w kokonie bezpieczeństwa. Mam tam taką pogodę ducha. A wszystkie wkurwy, płacze i pretensje ślizgają się po powierzchni.
Bawi mnie, jak łatwo się wzruszam i rozklejam. I myślę sobie, że to dobrze, że hormony działają, jak trzeba.
Z przyjemnością oglądam brzuch. Fajny taki. Nawet jeśli to co wystaje, to na razie tylko przemieszczone flaki w dodatku napompowane bronią biologiczno-chemiczną. Od dłuższego czasu łapię się na tym, że chwilami chodzę tak, jakbym był już dużo, dużo większy.

Nienawidzę palaczy

2008-09-05T09:48:00.000+02:00

Tak generalnie. Bywa, że poznaję i polubię konkretnego, ale to jest zawsze pomimo.
W sobotę byliśmy na grillu. Bardzo liczny spęd teoretycznie u znajomych Krecika, praktycznie i Krecik mało kogo tam znał. Wniosek na marginesie jest taki, że żebym dobrze się bawiła to albo osób musi być niewiele, tak żeby możliwa była rozmowa ogólna, a nie tylko w podgrupach, albo musi to być impreza tańczona. Ale to na marginesie.
Niezależnie od ciąży bardzo źle znoszę dym papierosowy, natychmiast boli mnie głowa, czuję, że nie mogę oddychać.
Sceneria wyglądała tak: dom, w nim kuchnia połączona z pokojem, z niego wyjście na taras, dalej trawnik plus drzewa. Gdy tylko w kuchni pojawił się ktoś z papierosem, wyemigrowałam na taras. Niestety nie na długo - na tarasie natychmiast zebrała się grupka skupiona wokół popielniczki. Więc odsunęłam się pod drzewo, poza zasięg dymu. Grupka rosła. Wszędzie, po tarasie, po kuchni biegały dzieci i jakoś nikt nie widział w tym nic niestosownego, prócz takiego dziwadła jak ja. Gospodyni, a jakże, z papierosem w ręku, ostrzegła, że z drzewa lubią spadać gruszki, znaczy miejsce niebezpieczne, odpowiedziałam tylko, że dym papierosowy mi przeszkadza bardziej niż ewentualny gruszkowy atak. Wszyscy palacze na tarasie, wróciłam do pokoju, usiadłam na kanapie i generalnie miałam w dupie, że się alienuję. Sugerowałam Krecikowi, że jeśli chce pokrążyć, pogadać..., ale został ze mną. Kolejno dobiło do nas dwóch kumpli Krecika, każdy zapytał, co tak siedzimy z boku i każdemu odpowiedziałam, że uciekam przed dymem, a Krecik szlachetnie mi towarzyszy. Pogadali trochę, zniknęli, w międzyczasie zainteresowała się nami gospodyni, której między innymi pod wpływem wcześniejszej uwagi Krecika, że lustrowała mój brzuch powiedziałam o Młodym. Krecikowy kumpel zaczął skręcać papierosa i poinformował, że idzie zapalić. Po dwóch minutach wrócił z papierosem. Tak, jeden z tych poinformowanych, że uciekam przed dymem. Wkurwiona wstałam bez słowa i wyszłam. Jak chciałam wrócić na stanowisko, okazało się, że w kuchni pali kilka osób. W tym gospodyni. Wyszliśmy na dwór, postaliśmy sobie głupio z boku i Krecik zaproponował powrót do domu. Wyszliśmy po angielsku i doprawdy nie obchodzi mnie, czy ktoś się obraził.
Do białej gorączki doprowadzają mnie argumenty palaczy, że ogranicza się ich wolność. Jaką wolność, ja się pytam, wolność do trucia innych? Że to kwestia kultury. Gówno prawda, znam jedną jedyną parę palaczy, przy których NIGDY nie byłam zmuszona do wdychania dymu, bo po pierwszym zapytaniu już wiedzą, że dym mi przeszkadza i wychodzą palić i owszem najpierw było pytanie. W innych wypadkach wygląda to tak, jak na grillu. Albo u rodziców Krecika, gdy jego ciotka wyciągnęła papierosa, z tych bardziej smrodliwych i nikt nie zareagował, mimo że kilkanaście minut wcześniej informowaliśmy teściów, że zostaną dziadkami. Jestem wściekła, że krępuję się domagać dla siebie, a teraz i dla dziecka świeżego powietrza. Że to ja się czuję nie tak, a nie ci cholerni truciciele.
Na kolejnego grilla u tych osób się nie wybiorę. Druga próba to była i więcej próbować nie zamierzam. Od razu powiedziałam Krecikowi, że nie mam absolutnie nic przeciwko temu, żeby wybierał się sam, ale ja nie chcę. A na miejscu gospodarzy wyznaczyłabym jedno miejsce na uboczu, w którym można palić...
Nie wierzę, że palacze nie zdają sobie sprawy, jak przeszkadzają niepalącym. Wygodniej udawać, że to nic takiego. Więc informuję, dym papierosowy śmierdzi i truje, efekty czuć natychmiast. I owszem dym papierosowy przeszkadza również, kiedy wydobywa się z papierosa palonego o kilka metrów dalej na dworze. Na przystanku autobusowym dajmy na to. Albo w sąsiednim pomieszczeniu, jeśli drzwi pomiędzy pomieszczeniami nie są hermetycznie szczelne. Albo w drzwiach balkonu.
Więc tak. Niech zabraniają palenia, najlepiej wszędzie poza zamkniętymi hermetycznie klatkami i domami.

2008-09-02T12:29:00.000+02:00

Miesiąc minął, dzisiaj kolejna wizyta u pani doktor. Którą wybrałam dlatego, że pracuje w tym szpitalu, w którym pracuje. I to nie jako szeregowy lekarz. Dlatego nie znajdę sobie innego lekarza, mimo że, jak się okazało, podejście do ciąży nam się rozmija.
Bardzo próbowała wykopać mnie na zwolnienie, straszyła wpływem komputera na "malutkie serduszko". Ruch w ciąży - tylko spacery, bo dla ciąży byłoby najlepiej, żeby macica się w ogóle nie ruszała. Basen - lepiej nie, można coś podłapać, nie chodziła pani wcześniej, to nie. Joga, a co to jest joga? Specjalne zajęcia dla kobiet w ciąży, a tak, to później szkoła rodzenia to się nazywa. Ale ja pytam o gimnastykę specjalnie dla, eee to bym coś wiedziała, że takie są. Lista zakazów w tym zakaz kąpieli, tylko prysznic. Taaak, na szczęście wiem, że tu akurat chodzi o nieprzegrzanie ciała, a nie formę ablucji. Sterta badań do zrobienia.
No generalnie gdybym nie była głęboko przekonana, że ciąża to naturalny stan, owszem odmienny, ale naturalny, poczułabym się niemal jak inwalidka, której grozi wszystko. Juz wiem, skąd biorą się te dziewczyny, które panikują na forach, że mają zaparcie, muszą mocniej poprzeć w kibelku i czy to nie zaszkodzi dziecku. Na szczęście mam do tego dystans. To znaczy owszem, są chwile, kiedy panikuję, bo czy na pewno wszystko w porządku, bo skądś się chore dzieci biorą (przed usg genetycznym będę się bać bardzo), albo czy nie poronię. Ale jednocześnie wiem, że (pomijając totalne szaleństwa typu skakanie z szafy itp) mam na to niewielki wpływ. Że zdecydowana większość poronień to samokorygująca się natura.
Zastanawiam się, czy takiego traktowania nie oczekują same kobiety. Te same, które wyjeżdżają do Wielkiej Brytanii i są rozczarowane tamtym modelem opieki nad ciężarnymi. Który dla mnie wygląda rozsądnie. Że nie zakłada się z góry i u każdej patologii. Przekaz "twoje ciało jest w porządku, jest do tego stworzone" w miejsce "wszystko może pójść źle, bez nas byś zginęła". Więc jak to jest? Polki nie czują się "zaopiekowane" jeśli nie ma mnóstwa badań, duphastonu na wszelki wypadek, a najlepiej jeszcze i usg na każdej wizycie?
W każdym razie podejście pani doktor dało mi kolejny, mocny argument popierający moje plany porodowe. Jak również upewniło, że nie będę jej o nich informować. Jeszcze by mi na zawał zeszła.

Tour de Podlasie, etap ostatni

2008-08-27T09:36:00.000+02:00

Wtorek. Kierunek Białystok. Od gospodarza dowiedzieliśmy się, że pod Białymstokiem jest skansen z wiatrakiem. Atlas potwierdził wskazując nazwę miejscowości - Osowicze. Przejechaliśmy więc znowu przez Puszczę Knyszyńską, namierzyliśmy skręt do miejscowości, przejechaliśmy całą, skansenu ani śladu. Za to mnóstwo nowobogackich willi, niezbyt miły widok. Wróciliśmy na szosę do Białegostoku i pareset metrów dalej ukazał się, a jakże, wiatrak. Skansen fajny, choć brakowało mi wnętrz, chałupy dostępne tylko z zewnątrz, w środku puste.
Białystok rozczarowujący. No dobrze, można ewentualnie obejrzeć Pałac Branickich i takiego kampusu uniwersyteckiego zazdroszczę z całego serca. I dla chłopów z mniej lub bardziej okolicznych wsi taka rezydencja to musiał być niezły szok poznawczy. W trakcie tych spacerów przypomniałam sobie, że to Białymstoku są te outlety, w których miejscowi kupują za psie pieniądze brytyjskie staniki (tak, głównie pancerne inferno, ale zawsze) i sprzedają na allegro. Niestety jakby nie znałam lokalizacji... Generalnie nie jest to miasto, do którego chciałabym jakoś specjalnie wrócić.
W odróżnieniu od Tykocina. Senne miasteczko, białe murowane ściany, czerwone dachówki, niesamowita synagoga. No owszem, może należy brać poprawkę na mój nostalgiczno-entuzjastyczny stosunek do żydowskiej części polskiej historii. W malutkim muzeum obok synagogi (wspólny bilet) warte zobaczenia chyba tylko wyposażenie apteki. I restauracja z żydowskim jedzeniem, choć mocno wątpię, czy koszernym. Ale dobre było.
A potem to już jechaliśmy prosto nad Biebrzę. Gdzie absolutnie odmówiłam zapytania kogokolwiek o to, gdzie właściwie jest ten adres, pod który mieliśmy się zgłosić. Autentycznie wolałam spać w samochodzie niż zapytać i poryczałam się. Wspominałam, że zrobiłam się dziko dzika, nie? Koniec końców Krecik przedzwonił i zostaliśmy zaprowadzeni do domku. Urocze miejsce. Wiejski dom z nieco zdziczałym ogrodem-sadem, studnią, przynależnym, łaszącym się kotem, widokiem na bociany uprawiające na kominie tańce synchroniczne, huśtawką, miejscem na ognisko, drewnem w szopce do użytku, stołem i krzesełkami przed domem... Jak również z ciepłą wodą, elektrycznością i gazem. Przespacerowaliśmy się nad rzekę, pogapiliśmy na widoki konsumując piwo i Mountain Dew. Przespacerowaliśmy się w drugą stronę i znowu pogapiliśmy na widoki. Pięknie tam jest i tak zielono. Ogniska w końcu nie odpaliliśmy, jakoś kiepsko bym się bawiła ze świadomością, że pod nim pieczemy tysiące mrówek. Jedyna wada tego domu, to to, że malutki lasek zasłaniał widok z ogrodu na rzekę.
Następnego dnia upewniliśmy się, że co prawda nie zawsze, ale w tym roku tak, można jeździć tą drogą w poprzek parku narodowego. Więc skorzystaliśmy pasąc się widokami zielonych łąk i rzeki. Już za parkiem zboczyliśmy odrobinę, żeby obejrzeć molennę staroobrzędowców. Nie wiedząc, kto to właściwe są ci staroobrzędowcy. Ale już wiemy. Internet to jednak niezrównane źródło informacji. Obok świątyni cmentarz, zajrzeliśmy na chwilę. Dwie rzeczy rzucały się w oczy, krzyże tylko i wyłącznie z trzema poprzecznymi belkami i bardzo brodate męskie oblicza na nagrobnych zdjęciach.
A dalej był przejazd przez Mazury nad morze. Mdliło mnie dość potężnie. Pomagały wafle ryżowe, woda mineralna pogarszała sprawę. Jak również czekolada, którą w dobrej wierze bez konsultacji kupił mi Krecik na stacji benzynowej. Augustów, Ełk (bo jedna z braciszkowych dziewczyn była z Ełku i byłam ciekawa), Mikołajki. W Mikołajkach zaparkowaliśmy, połaziliśmy wzdłuż portu, Krecik - rasowy żeglarz z większą tęsknotą, ja z nieco mniejszą. Za stara już jestem na moczenie tyłka w zimnej wodzie i wystawianie się na ryzyko niewiadomej pogody. Natomiast w słoneczny wietrzny dzień, na zawietrznej bardzo chętnie. Zjedliśmy lody, Krecik pozauważał zmiany (ja nie, bo pływałam raczej bardziej na północ i do Mikołajek nigdy nie dotarłam) i pojechaliśmy dalej. Olsztyn, Elbląg (oba miasta wyglądały z samochodu ciekawie, więc może jeszcze kiedyś...) i Mierzeja. W Krynicy Morskiej byliśmy kiedyś z dziadkami i ojcem. Pamiętałam między innymi, że z portu nad morze było daleko (dziecięca percepcja jak się okazało) i zależało mi na kwaterze blisko morza. Poszaleliśmy i rzeczywiście zapłaciliśmy więcej niż planowaliśmy, a morze było blisko. No ale to poniekąd nasza podróż poślubna.
Zakwaterowaliśmy się i powędrowaliśmy na żer. Smażalni od groma, ludzi jeszcze więcej. W okolicy portu smażalnia w kształcie łodzi. Wyglądała na dużo droższą i pewnie nawet bym na nią nie spojrzała, gdyby nie Krecik. Cennik był wywieszony przy wejściu i okazało się, że to wielka zmyła - ceny takie same, jak gdzie indziej, za to bez ludzi polujących nad twoimi plecami na wolny stolik. Ryby przepyszne. Wróciliśmy tam oczywiście następnego dnia. Tego pierwszego ja wrąbałam normalną porcję dorsza (dorsz smażony kiedyś tam w domu śmierdział nam przez następne dwa tygodnie), Krecik dużą kerguleny. Popróbowaliśmy od siebie wzajemnie i wykluł się sprytny plan na następny dzień. Mianowicie weźmiemy trochę (po dwie? duże były) kerguleny i małe porcje dorsza. Tja, ta mała porcja dorsza była większa od tej średniej, po której byłam najedzona. Wrąbaliśmy wszystko. Ale to następnego dnia.
Wieczorny spacer nad morzem, woda okazała się być cieplutka, więc wędrowaliśmy bez butów, ja z podwiniętymi nogawkami moich burżujskich spodni. Dotarliśmy do baru w stylu meksykańskim, miała być latynoska muzyka na żywo. Herbata, a jakże z cytryną i cukrem. Herezja. Potem druga, przejęte dziewcze dostarczyło wszystko z wyjątkiem torebki herbaty. Uśmiali się wszyscy. Muzyka się zaczęła, taka sobie, robiło się zimno, więc wróciliśmy spać. Locha z młodymi żebrząca o żarcie zrobiła na Kreciku wrażenie.
Obiekt do spania taki trochę sanatoryjny, średnia wieku emerycka. Rano się okazało jak wygląda śniadanie. Mianowicie cały ten geriatryk rzucał się na wyścigi do stołu ze szwedzkim bufetem. I nie ważne, że wszystko było na bieżąco uzupełnianie, kto pierwszy, heja! Po śniadaniu plaża, to co mi się marzyło od dawna. I znowu cudownie ciepła woda z całkiem sporymi falami. Tylko Krecik mi się spalił. Ze słońcem naprawdę trzeba uważać. Następnego dnia ledwo wstał, a przecież wracaliśmy do domu i to on miał prowadzić.
Powrót prawie klasyczny. Przez Malbork, ale tylko zerknęliśmy na zamek przejazdem, bez parkowania, wysiadania... Potem trochę boczniejszymi drogami przez Pelplin. Tylko te moje ulubione, łagodne, zielone wzgórza okazały się być słomkowobrązowe. Jak się zdziwiłam. Potem Toruń, jak zawsze na tej trasie restauracja ormiańska (jednak już nie będę eksperymentować z potrawami, tylko brać to, co znam i dobre), Włocławek i do domu.
W sumie mnóstwo wrażeń, mnóstwo krajobrazów i mnóstwo wakacyjnych klimatów różnego typu. Bardzo na plus.

Na marginesie

2008-08-25T09:54:00.000+02:00

Ktoś zauważył, że zniknęła prośba do czytelników?
W końcu i tak prawie wszyscy mieli ją w dupie.
Warunkiem czytania tego bloga było odzywanie się w chwilach, kiedy mi źle. Choćby zdawkowe.
Gdzieniegdzie, choć raczej nie w Polsce, rzeczy na sprzedaż leżą bez dozoru, chcesz kupić, bierzesz i wrzucasz zapłatę. Jak nazwać kogoś, kto rzecz weźmie, a pieniędzy nie wrzuci?
Prośba-warunek zniknęła, bo nie lubię gadać do ściany, Krecik świadkiem jakiego wkurwu wtedy dostaję.
Nadal jest mi przykro.

Jak widzę relacją są zainteresowane trzy osoby...

2008-08-20T08:53:00.000+02:00

Poniedziałek był chyba najbrzydszym dniem. Już w Krynkach zaczęło padać i tak przez cały dzień.
Krynki zapisały się w mojej pamięci tym, że mają gwieździste rondo o dwunastu odnogach (prawie jak w Paryżu, prawie robi różnicę), że tam w aptece kupiłam ten biały test ciążowy, jedną ruiną synagogi, drugą odnalezioną i nieodnalezionym kirkutem. Niby drogowskaz był, ale. W czasie tego wyjazdu zrobiłam się jeszcze bardziej dzika niż normalnie i zapytanie miejscowych o drogę absolutnie nie wchodziło w grę. Ponadto czułam się trochę jak taki japoński turysta. I w Krynkach, i następnego dnia w Tykocinie nabraliśmy zresztą podejrzeń, że miejscowi wstydzą się żydowskiego dziedzictwa. Zamiast kierować jak najwyraźniej do, bądź co bądź, atrakcji turystycznych, jakby skrzętnie tę drogę ukrywali.
A potem to już jeździliśmy dalej bocznymi drogami i namierzaliśmy kolejne wiatraki wskazane w atlasie. Wiatraki są fantastyczne i niestety za kilka lat już ich nie będzie. Po trochu się rozsypują. Niektóre bardziej, niektóre mniej... Rozmawialiśmy sobie, że fajnie by było, gdyby ktoś się nimi zajął. Może firmy od elektrowni wiatrowych? Można by przecież zrobić szlak wiatraków z możliwością przespania się w kilku wiatrakach, z restauracją czy kawiarnią w kolejnym. W każdym razie wiatraki fajnie nadawały cel temu włóczeniu się wśród pól, bez nich głupio byłoby tak kluczyć.
Po drodze Bohoniki, najpierw cmentarz, bo jechaliśmy trochę od tyłu i najpierw natknęliśmy się na niego, potem meczet i jedzenie w domu pielgrzyma. W tym chalwa, ale nie taka sezamowa, tylko miodowo-tłuszczowa, dobra, bardzo dobra.
W przewodniku dość ciekawie brzmiał też szlak rękodzieła ludowego (garncarstwo, wyrób drewnianych łyżek, wyrób lokalnego sera, tkactwo...), ale po pierwszej miejscowości odpuściłam. To miały być dwa warsztaty garncarskie. Willa, przed nią wystawione garnki, wyglądało, jakby można by te garnki obejrzeć i kupić. Może się mylę, ale jak wspomniałam zrobiłam się JESZCZE dziksza, więc nawet nie chciałam sprawdzać. Posedzieliśmy parę minut przed furtką w samochodzie i odjechaliśmy. W końcu kupowanie garnków mnie nie interesuje. W odróżnieniu od próby ich lepienia. Zysk taki, że pierwszy raz przejechaliśmy przez Puszczę Knyszyńską. Drugi następnego dnia w drodze do Białegostoku.
A potem druga część wiatraków i nocleg. A!A! że tak powiem. Generalnie polegał na tym, że starałam się tam nie patrzeć. Było brudno. W łazience deska regularnie obsikiwana przez gospodarza plus smrodek męskiego moczu. A w pokoju jadalnym WSZĘDZIE trupie pozostałości: skóry, poroża, wypchane truchła. Jedyny bezpieczny widok to stół i juka. Dla kontrastu przepyszne jedzenie dla pułku wojska i przesympatyczna gospodyni.
Test ciążowy wyszedł, jak widać, albo i nie widać - prawie niewidoczna druga kreska, ale jednak. Ja tam już czytałam, że nawet taka to jednak raczej wynik pozytywny, ale Krecik był mocno sceptyczny.

Na czym to ja skończyłam?

2008-08-18T12:45:00.000+02:00

Na nocy w Białowieży. Jak łatwo się domyślić potem był dzień w Białowieży. Rozpoczęty śniadaniem. Szwedzki bufet, ale jaki! Podejrzewam, że i po tygodniu korzystania z odkrywałabym ciągle coś nowego. Pierdyliard różnych wędlin, serki, dżemiki, racuszki jabłkowe, placuszki z cukini i serowe, kiełbaski na gorąco, na zamówienie jajecznica albo omlet z dodatkami do wyboru, płatki, mleko, czosnek w occie, patisoniki w occie, ogóreczki małosolne, pomidory, ogórek, papryka. Na deser kilka rodzajów ciast w tym sękacz. Objadłam się jak dzikie prosię. Po czym ruszyliśmy do rezerwatu pokazowego żubrów i nie tylko. Taki parokilometrowy spacer najpierw przez wieś (to chyba wieś jest), potem przez las. Żubry SĄ fantastyczne i dobrze, że mieliśmy lornetkę, bo te parę metrów robi jednak różnicę, a tak miało się wrażenie, że zwierzaki są na wyciągnięcie ręki. Po czym zakupiłam pluszowego żubra, Krecik kubek z żubrem, który używa w pracy do mate i wróciliśmy do hotelu. Gdzie okazało się, że z centrum spa, którym się chwalą jak mogą i w każdym pokoju rozkładaja ofertę skorzystać się nie da, a marzyłam o porządnym masażu od dawna. No ewentualnie w poniedziałek, bo pani musi mieć jeszcze wolne terminy dla lepszych klientów, tych od "weekendu spa". A poza tym to wiadomo, że trzeba rezerwować wcześniej i one są tylko biedne dwie. Żenada. Albo jest się w stanie obsłużyć chętnych, albo się nie reklamuje jako jednej z głównych atrakcji nieosiągalnego. No to chwilę odpoczęliśmy, wynajęliśmy rowery i popedałowaliśmy do miejsca mocy. Kamienny krąg, inna roślinność w tym głogi. Podobało się nam na tyle, że następnego dnia, kiedy wyjeżdżaliśmy już z Białowieży podjechaliśmy tam tym razem sposobem łączonym samochód plus per pedes.
Wieczorem kolacja. Korzystając z niezorientowania kelnera załapaliśmy się na festiwal kuchni białoruskiej. Kolejny minus dla hotelu - przepływ informacji. Mieliśmy w pakiecie obiadokolację. W menu osobna strona z obiadokolacjami, rzecz jasna wybór mniej ciekawy niż na stronach ogólnych. Kelner zapytany o ten festiwal i obiadokolacje odpowiedział, że chyba możemy, ale się zorientuje. Na mojego czuja szefowi sali nie wypadało po czymś takim powiedzieć, że jednak nie. Poprzedniego wieczoru dostaliśmy na tę kolację jakieś karteczki, tego nie, a okazało się, że powinniśmy - kelner sam po nie zapitalał do recepcji. Kuchnia jak kuchnia, mocno mączno-ziemniaczana.
A, jeszcze jeden kwiatek. Woda mineralna wystawiona w pokoju, niewliczana do minibarku okazała się przeterminowana. I zatkana umywalka, taaak.

Nawet nie wiecie, jak mi się nie chce tego pisać...

Nadeszła niedziela. Miejsce mocy. Kolejka wąskotorowa pod Hajnówką okazała się działać dwa razy w tygodniu, najbliższy kurs bodajże we wtorek. Nie czekaliśmy. W Hajnówce muzeum kowalstwa i ślusarstwa. Po tym jak zobaczyłam, jaki to mikry budyneczek przy jakimś sklepiku/warsztacie wystraszyłam się i Krecik prawie siłą mnie zaciągnął. Mam mieszane uczucia. Muzeum jest prowadzone przez starszego kowala. Z jednej strony fajnie było obejrzeć te różne wyroby, poodkrywać różne typy podków, dowiedzieć się o dymarkach i o tym, że współcześnie nie potrafimy skutecznie odtworzyć procesu wytapiania w ten sposób, zajrzeć do kuźni, posłuchać o ciekawostkach typu kowadło głuche i dźwięczące, czy system porozumiewania się majstra z kującym czeladnikiem. I tak dalej. Z drugiej pan gaduła i co gorsza ma swoje przedstawienie, momentami sztuczne. Z trzeciej o pasjonatów należy jednak dbać.
Potem podjechaliśmy pod cerkiew, naprawdę interesująca, ale nie próbowaliśmy wchodzić do. Dalsza trasa wynikła sama z siebie. Wiedzieliśmy, że mamy dotrzeć po południu, wieczorem do Kruszynian. Dawno temu Krecik był na koloniach w Narewce, więc stwierdziliśmy, że przez nią przejedziemy. Potem na trasie było Jezioro Siemianowskie, a nas czas nie gonił. Znaleźliśmy plażę nad, usiadłam na pomoście, słoneczko wygrzewało plecy, wiał lekki wiaterek. Było mi dobrze. Woda jest dla mnie takim typowo wakacyjnym doznaniem. I było mi tak dobrze, dopóki coraz wyraźniej nie zaczęło docierać, jak Krecik marudzi, że to nie to, że jednostki za plecami prują ryja, że dzieci i co tam jeszcze. No to ruszyliśmy dalej. Drogami mocno polnymi, bo nasz cudny atlas komunikował, że kawałek w bok od trasy jest miejscowość Topolany, a w niej drewniana cerkiew. Atlas genialny, zebrany przez Krecikowego tatę, dodawany zdaje się do lokalnych dzienników. Dokładny, stąd nie gubiliśmy się za bardzo na tych bocznych głównie szutrowych i brukowanych kamieniami drogach (no tylko troszeczkę) i z informacjami o lokalnych ciekawostkach. Tylko okładkę trzeba mu będzie lepszą zrobić.
Sycyliśmy się widokami pól, łąk, krów, prześlicznych wsi (nigdzie w Polsce nie widziałam ładniejszych wsi, drewniane, ślicznie pomalowane domki, przed nimi ogródki pełne kwiatów, śladowe ilości betonowych klocków i hurtowe grubiutkich, dorodnych bocianów).
Tak się złożyło, że musieliśmy podjechać prawie pod samo przejście graniczne w Bobrownikach i dopiero tam odbić na północ. Porażający widok. Szosa po jednym pasie ruchu w każdym kierunku i kilka (kilkanaście?) kilometrów tirów na pasie w kierunku granicy. Jechaliśmy niejako pod prąd i tylko kiedy jakiś samochód jechał z naprzeciwka, albo udawało nam się zjeżdżać w przerwy między tirami, albo przytulaliśmy się do kolumny samochodów.
Potem nie udało nam się znaleźć młyna wodnego w Nietupie i wylądowaliśmy w Kruszynianach. Nocleg mieliśmy w Dworku pod Lipami, którego z całego serca NIE polecam. Dość drogo, pokój tuż obok sali barowej, w której ryczał rozkręcony na pełen regulator telewizor. Po paru minutach chciałam stamtąd uciec. Drugi raz spróbowałabym się przespać tam, gdzie jedliśmy, w Tatarskiej Jurcie. Zresztą zdaje się, że żeby załapać się na większy wybór dań, należy pojawić się tam dość wcześnie. Tatarskie jedzenie jest bardzo dobre, ale zdecydowanie nie dla wegetarian i nie dla odchudzających się. Poszliśmy tam po odwiedzeniu meczetu i cmentarza. O których nie wiem, co napisać. Zresztą tak samo jak i o meczecie i cmentarzu w Bohonikach. Zdaję sobie sprawę, że wielokulturowe społeczności są pewnie bardziej konfliktogenne. Ale o ile ciekawsze! I jeśli kogoś takie klimaty ciągną, to Podlasie, łącznie z Kruszynianami i Bohonikami, jest obowiązkowe i nie ma co ich opisywać. Zwłaszcza że u źródła można wypytać na przykład o takie zwyczaje pogrzebowe, czy dlaczego właściwie półksiężyc jest symbolem islamu.

Relacja w odcinkach

2008-07-31T08:47:00.000+02:00

Imageshack dwa dni pod rząd odmawiał współpracy, a potem to ja popołudniami zalegałam drzemiąc albo prawie. W tym tempie to nic tu się o wyjeździe nie pojawi.
Więc zacznę pisać odcinkami, a zdjęcia (w ilości większej niż miało być tu) znajdziecie sobie tu. Tak, to ten link, który już był na blipie.

Ruszyliśmy w piątek. Niedobrze mi było, więc wykopałam w domu najsolidniej wyglądającą reklamówkę (Yves Rocher) i trzymałam na wszelki wypadek w kieszeni w drzwiach samochodu. Nie musiałam jej używać.
Plan był taki, że pojedziemy przez Piaseczno, żeby spróbować kupić ten pled, którego nie nabyłam ostatnio i żałowałam bardzo. Potem miał być most w Górze Kalwarii, Otwock, Wiązowna i kierunek Białowieża. Otwock i Wiązowna na moje specjalne życzenie, ze względu na książeczkę z wierszami dla dzieci Piotra Sommera. Moja sprzed wielu lat wygląda prawie tak samo, może była tylko krótsza o kilka utworów, a wiersze uwielbiam do tej pory. Rozumiecie, chodziło o to, żeby zobaczyć jak wygląda naprawdę krajobraz z dziecięcej wyobraźni.
Pledu już nie było, za to był gigantyczny korek w Górze Kalwarii. Przestaliśmy w nim z godzinę, a do mostu zbliżyliśmy się niewiele. W sumie uciekliśmy stamtąd z podkulonym ogonem i Wisłę przekroczyliśmy w Warszawie. Otwock obejrzę kiedy indziej. A potem jechaliśmy i jechaliśmy. Na trasie z Hajnówki do Białowieży miałam wrażenie, że na świecie jesteśmy tylko my, las i ćmy. Około 23-ciej wreszcie dotarliśmy. Upewniwszy się jeszcze w drodze (numer telefonu do burżujskiego hotelu, gdzie krecikowy pracodawca fundował weekend znalazłam we własnym przewodniku), że mimo późnej godziny nakarmią nas. Co prawda wszystkie inne dodatki poza ryżem najprawdopodobniej zdążyły "wyjść", no ale nie wymagajmy za dużo. Pierwszy zonk w recepcji. Raz że panienka wyglądała trochę jakby za karę tam siedziała (czterogwiazdkowy hotel, w którym doba w dwuosobowym hotelu kosztuje 380 zł), a dwa parkowanie. Te miejsca z lewej (jak jeden mąż zajęte) są bezpłatne, a z prawej to płatny parking. Ile kosztuje przenocowanie samochodu, jak myślicie? 39 zł za dobę. Naprawdę dużo lepiej by to wyglądało, gdyby podnieśli cenę pokoju i nie zawracali dupy dodatkowymi opłatami. Ale może ja się nie znam.

Trasa

2008-07-27T15:03:00.000+02:00

Tu.
Za dwa dni miałabym problemy z odtworzeniem...

Ale przed relacją...

2008-07-26T20:35:00.000+02:00

W poniedziałek:

Dzisiaj:

Jeśli to będzie chłopak, to nie wybaczy mi tego różowego koloru, nie?

Żeby nie było, że nie uprzedzałam

2008-07-26T09:15:00.000+02:00

Zastrzegam sobie, że w zależności od humoru i kaprysu mogę w każdej chwili znowu zniknąć. Albo zniknąć komentarze.

A wyprawa czeka na opisanie. Będą zdjęcia.

Być może dobrze?

2008-07-09T10:11:00.000+02:00

Odpukać we wszystko, co się da.

Kryptoreklama?

2008-07-09T09:58:00.000+02:00

Jest sposób, żebym dbała o skórę i wcierała te różne takie. Te różne takie muszą miło pachnieć, a tym samym sprawiać, że wcieranie z (hyhy) obowiązku zmienia się w chwilę przyjemności. Stąd bateria owocowych balsamów do ciała Avonu pod naszą umywalką.
Co tam ciało. Stopy to było dopiero wyzwanie. Bo dbanie o skórę stóp jest niepraktyczne. W tym sensie, że nie bardzo jest kiedy je smarować. Po kąpieli, narażając podłogę na ciapki w kształcie kopytek rozmiar 40/41? Albo ćwicząc mięśnie brzucha i trzymając nogi w górze (Beine hoch!) przez te kilka minut, zanim się specyfik nie wchłonie? Tuż przed założeniem skarpetek? Przed snem, już w łóżku? Tylko co wtedy z łapkami, mają zostać upaćkane kremem do stóp, a te kremy to charakterystycznie jednak pachną? Otóż nawet takie dylematy bledną, kiedy nabywamy balsam/lotion do stóp, a jakże Avonu, o zapachu teoretycznie arbuza, a w rzeczywistości melona.
Wniosek dla producentów. Im milej to wszystko pachnie, tym więcej jestem gotowa przeputać.

I tak pobędzie

2008-07-08T08:51:00.000+02:00

Nie wiem, jak długo.
Ale wiem, dlaczego.
Odkrywam, że jeśli na czymś mi zależy, a tego nie dostaję, to uniemożliwienie tego pomaga. Boli decyzja, a potem jest łatwiej. Bez wyczekiwania, bez nadziei, bez rozczarowań. Niebezpieczne odkrycie.

I wisi mi, czy kiczowate

2008-07-07T14:13:00.000+02:00

Hoy siento en el corazón
un vago temblor de estrellas,
pero mi senda se pierde
en el alma de la niebla.
La luz me troncha las alas
y el dolor de mi tristeza
va mojando los recuerdos
en la fuente de la idea.

Todas las rosas son blancas,
tan blancas como mi pena,
y no son las rosas blancas,
que ha nevado sobre ellas.
Antes tuvieron el iris.
También sobre el alma nieva.
La nieve del alma tiene
copos de besos y escenas
que se hundieron en la sombra
o en la luz del que las piensa.

[...]

Federico García Lorca
fragment "Canción otoñal"

2008-07-06T15:15:00.000+02:00

Cansada. Muy cansada.
No vale la pena...
Me duelen los senos nasales, el alma, la garganta y la cabeza.

Weekend

2008-06-30T11:10:00.000+02:00

Weekend był miły i wyjazdowy. Zasadniczo dochodzę do wniosku, że stolica robi dobrze tej dziecięcej części mnie.
Obudzona w sobotę Krecikowym budzikiem o barbarzyńskiej porze 5:30, nie przespałam ostatniej półgodzinki. Podoczepiałam ostatnie przywieszki do staników, spakowałam, co trzeba i ruszyliśmy. W drodze rozczarował mnie tylko absolutny brak samolotów na niebie w okolicy Okęcia. Bo ja tam przejeżdżam przylepiona do szyb i wypatrująca. Już pisałam, że nie odmówiłabym wycieczki typu jedziemy do Frankfurtu, wyciągamy kocyk i wałówkę i siedzimy cały boży dzień pod płotem lotniska wgapiając się w startujące i lądujące samoloty.
Punkt pierwszy - Marki, Ikea. A moment, najpierw toalety w tamtejszym M1, podoba mi się, jak pomalowali korytarzyk prowadzący do. Nawet jeśli niektórzy mogliby to uznać za kiczyk. Ikea. Nabyliśmy kosz z liści bananowca do ukrywania tak zwanej "sterty do prasowania". Taki. Oraz dwa termosy na wodę do mate do pracy. Oraz dwie poduszki do spania z tych o anatomicznym kształcie. Plus drobiazgi.
A potem, ponieważ do punktu numer dwa było jeszcze trochę czasu poszliśmy do słynnego(?) Piotra i Pawła, bo jeszcze nie byłam, a byłam ciekawa, czym się różni. Przydałby się nam jeden w Łodzi, bo zaopatrzony w różne fikuśne towary typu burżujski ryż, składniki kuchni świata czy herbata Twinings Prince of Wales (!!!), której nie ma nawet na stronie producenta, a która mi SMAKUJE, jest.
Punkt drugi się zbliżał, więc zaczęłam się bać. Boję się spotykać i poznawać nowych ludzi, a jeszcze jak to jest stado ludzi, to już w ogóle. Stojący z boku łosiu jestem i już. Ale jak na mnie byłam wyjątkowo mało łosiowata. Stanikowy zjazd - bdb. Kłębiące się kobietki, ich biusty, staniki, gołe, półubrane, ubrane, nieliczne lustra, ciasne pomieszczenia. Fajnie było. A już te chwile, kiedy miałam na sobie prototyp Nadziei Polskiego Bieliźniarstwa, a każda następna dziewczyna wchodziła, gapiła się na mój biust i wzdychała "Jaki piękny", albo "Boski!" bezcenne. Tak, wiem, chodziło o biustonosz, ale i tak wrażenie rewelacyjne. Że cierpliwość mi się kończy, to inna sprawa. A wiecie, jak to jest posiadać jedyny, unikatowy egzemlarz przepięknego, seksownego, halfcupowego stanika? Nisko zabudowanego i na mostku, i pod pachami, i na biuście?
Krecik dzielnie przeczekał sabat czarownic, po czym zaliczyliśmy grilla w okolicach Puszczy Kampinoskiej i wieczór ze znajomymi.
Rano. No dobrze, względnie rano ruszyliśmy szlakiem Miejsc, Za Które Amparo Lubi Mimo Wszystko Warszawę. Części miejsc. Tym razem Park Skaryszewski, a w nim między innymi zapach lip i krótkie posiedzenie nad wodą (słońce, wiaterek, woda, drzewa - archetyp wakacji). I fontanna na dziedzińcu budynku Millenium. Fontanna dużo za wcześnie znienacka przestała działać, ale po jakimś czasie ruszyła. Uwielbiam ją. To jest ewidentnie fontanna z poczuciem humoru i to się udziela.
W międzyczasie bardzo próbowaliśmy złapać telefonicznie kogoś z dostępem do sieci. W końcu się udało i bogatsi o adres restauracji El Popo, ruszyliśmy w kierunku. Krążąc bardzo, ze względu na to, że Świętokrzyska okazała się w kluczowym miejscu nieprzejezdna. Jedzenie przepyszne i całe szczęście, że Krecik zamówił na przystawkę ceviche, bo wyobrażałam je sobie inaczej (wiecie, półsurowa ryba, na pewno glizdowata i na pewno śmierdzi) i nie dałabym się namówić na eksperymenty w domu. Tymczasem smakuje bosko i na pewno wzbogaci nam życie kulinarne nie raz. Właściwie, mamy w zamrażarce jakiegoś morszczuka albo mintaja, kolendra na balkonie rośnie, ja chyba kupię w drodze do domu cytrynę i pomarańczę, no jalapeño nie kupię, ale mamy przecież zestaw innych ostrych papryczek. Wracając do El Popo, już na początku plus, bo dostałam pudełko herbat do wyboru, a tam, tak, zgadli państwo, Twiningsy. Danie główne fantastyczne.
Kolejny w planie był "pająk z Ursynowa". Ludzie sa jednak... różni. Pająk pająkiem, ale jechaliśmy w jego stronę ul. KEN. Bardzo, bardzo podobają mi się bloki wzdłuż. Osiedle tuż obok pająka też. Głównie chyba ze względu na świetną kolorystykę. Bo to czynnik decydujący w tym wypadku. Inne kolory i wyglądało by to dużo gorzej, a tak aż chciałoby się tak mieszkać.
Na koniec outlet, w którym tym razem nie nabyliśmy nic. Co prawda w sklepie Tchibo zastanawiałam się nad wycieczkowym pledem. Ładny, dość sztywny, z nieprzemakalnym spodem i nawet uchwytami do noszenia. Nie kupiłam i zanim dojechaliśmy do domu zaczęłam żałować. Trudno. Dla odmiany tam samoloty latały. I oczywiście się wgapiałam.
A potem to już droga do domu. Krecik zaproponował inną trasę, przez Skierniewice. Bardzo dobrze, że zaproponował, bo dużo przyjemniejsza od tej przez Rawę. No może z wyjątkiem kawałka, na którym ukradli asfalt i póki się dało, jechało się pasem w przeciwnym kierunku, na którym asfalt był, ale kiedy przejeżdżał samochód z naprzeciwka...
I tak to było.

Wakacyjna nostalgia

2008-06-25T13:38:00.000+02:00

I kolejny (drugi, trzeci?) rok marzą mi się dwa dni na rozgrzanej słońcem, zatłoczonej, polskiej plaży. W grajdołku, za parawanem. Z szumem morza, trochę wytłumionymi krzykami biegających dookoła i sypiących na koc piaskiem dzieci. Z zapachem ze smażalni ryb. Trzeciego dnia umierałabym z nudów i wkurwu, więc dwa.
I marzy mi się spacer gruntową drogą między polami, a gdzieś dalej łąka. Powietrze falujące z gorąca, maki, chabry, cykające świerszcze.
Kawałki dzieciństwa dopominają się o powtórkę.

2008-06-21T21:58:00.000+02:00

"Znam twoją narzeczoną [...]; przylata ona do mnie co dzień w postaci kaczki i oto tu siada; siądź więc pod stołem, przykryj się obrusem i wypatruj dobrej chwili, a gdy kaczkę schwycisz, dobrze ją trzymaj, choć się w różne postacie będzie przedzierzgać; jak się zmorduje, stanie się wrzecionem, wtedy przełam ją na pół, a ujrzysz to, za czym gonisz [...]
Wkrótce kaczka przyleciała [...], a królewicz cichaczem coraz bliżej podpełza i razem chwycił za skrzydło; kaczka zakwakała, skrzydłami zatrzepała i rwać się z rąk zaczęła, ale widząc, że to na próżno, zaczęła się przemieniać, to w gołębia, to w jastrzębia, wreszcie w syczącego węża, którego królewicz przeląkł się, z rąk wypuścił, a ten znowu kaczką stał się, kaczka głośno zakwakała i przez okno uleciała."

A.J. Gliński O królewnie zaklętej w żabę

2008-06-21T08:44:00.000+02:00